poznałam go po 40tce

moja bratnia dusza z nikim nie osiągnęłam tego poziomu bliskości psychicznej to były miesiące pełnie nadziei, szczęścia, ale i niepewności niestety, los mi nie sprzyja, nie będziemy razem i nie chodzi o przeszkody związane z partnerami, są innej natury, której on pokonywac nie chce próbuję zapomnieć, poznawać innych, ale to nic nie daje ciągle mi się śni i codziennie o nim myślę dziś postanowiłam być ładna, zdrowa i szczęsliwa jak kiedyś, zanim wiedziałąm o jego istnieniu ten post to taka symboliczna deklaracja co prawda przeszczep mózgu byłby skuteczniejszy, ale to już w ostaeczności, na razie metodą małych kroczków ;) jak myślicie, uda mi się, czy porywam się z motyką na słońce? :(