No i stało się :)

W wieku 30 lat, 4 lata po ostatnim i jedynym związku (trwał rok) w końcu zauroczyłam się mężczyzną :) Kompletnie zapomniałam jakim dziwnym uczuciem są motylki w brzuchu :) Oczywiście na razie cieszę się z tego stanu, ale niestety jest drugie dno - raczej nic z tego nie będzie, bo: 1. Wstydzę się mężczyzn. 2. Czuję, że to "za wysokie progi na moje nogi". 3. To współlokator mojego brata i pewnie widzi we mnie tylko jako młodszą siostrę jego kumpla, z resztą ledwo się znamy a we mnie trafiła strzała amora ;) 4. Nie umiem uwodzić i być kobiecą haha 5. Mimo, że wiem, że jestem fajna to jestem też "dziwna". 6. Mam już chyba mentalność starej panny. 7. Tak bardzo boję się odrzucenia, że w życiu nie pozwolę by On coś zauważył z mojej strony. 8. Pewnie już Go nigdy w życiu nie zobaczę, bo moje częste wizyty mogłyby teraz wydać się dziwne i podejrzane. 9. Sam fakt, że tłumaczę się tu sama przed sobą sprawia, że nie nadaję się do związku. 10. Bo tak ;) x No, chciałam to z siebie wyrzucić, pomogło :)

Ale kogo to obchodzi i po co piszesz o tym na forum? Poza tym w wyrażeniu "mimo że" nie ma przecinka, baranico.

Rozumiem Cię doskonale... ale może podpytaj brata czy facet spotyka się z kimś? Może brat zorganizuje jakąś mini-imprezę lub wieczór filmowy i zaprosi kilka osób w tym Ciebie i jego? Próbuj, szkoda potem żałować, że nic się nie zrobiło...

"Ale kogo to obchodzi?" x No nie wiem, chyba Ciebie skoro fatygujesz się tracić cenne sekundy swojego życia, by odpisać. x "I po co piszesz o tym na forum?" Cytując samą siebie "No, chciałam to z siebie wyrzucić, pomogło". x "Poza tym w wyrażeniu "mimo że" nie ma przecinka, baranico." Dzięki za zwrócenie uwagi. Nie dziękuję za wyzwisko, miłego dnia zgorzkniały ludku. x x gość dziś Nie będę żałować, ale dzięki :)

jesteś jak najbardziej normalna i twoje obawy są normalne, po prostu rób co czujesz puśc to nie kontroluj zobacz co się dzieje reaguj aktywuj bądź szczęsliwa, nie bój się :-)))

poproś brata o pomoc