zrobic krok i zagadac czy nie?

Witam wszystkich, Na początek napisze, ze mam 26 lat i nie jestem nastolatką ,pisze bo raczej naleze do osob niesmialych co chyba "gryzie" sie z moim wygladem i spossobem bycia bo ciagle slysze, ze jestem taka pewna siebie... Przechodzac do rzeczy.. Jak wiecie czesto edukacja nie konczy sie na etapie studiow tak i u mnie, raz w tygodniu mam szkolenie, trwa ono juz od roku. Na szkoleniu tym jak sie domyslacie spotykam te same osobby, jjednak kazdy sie gdzies spieszy, wpada po pracy, zyjac w biegu. Spotykam tam faceta, ktory naprawde mi sie podoba jako osoba niesmiala w zyciu nie wyszlabym z zadna inicjatywa aby go poznac jednak los jest jaki jest i w ramach pracy czesto bywa w tych samych instytucjach, miejscach i spotykamy sie w przelocie i juz jakis czas za kazdym razem gdy mnie widzi z daleka mowi mi czesc,tak naprawde nigdy nie rozmawialismy ze soba ani nic, z daleka mi macha itp nigdy jednak sie nie odzywa, nic wiecej spotykamy sie w przelocie... Wiem, wiem, ze to po prostu kulturalne skoro mnie kojarzy mowi mi czesc i moze i faktycznie dorabiam sobie ideologie,jednak moje kolezanki spotykaja go rowniez i mija ich nie odzywajac sie.. Wiem, ze dzisiaj kobiety sa otwarte i przebojowe ja chcialabym i nie potrafie..., myslicie, ze mam sprobowac zagadac kiedys jak go spotkam i sie odezwie czy nie? Czy ja tylko dorabiam sobie jakies halo do zwyklego "czesc"?

Wiesz co. Ja miałam taką akcję na siłowni. Koleś mówił mi cześć, czasem zagadnal, był uśmiechnięty i otwarty. Podobał mi się jak diabli. Miałam te same dylematy co Ty. Ja zagadalam a on się wycofał. Dopiero wtedy dotarło do mnie ze źle interpretowalam jego otwartosc :(((((((( teraz zmieniłam godziny chodzenia na silke bo było dretwo

wycofal sie tzn?

Tak, bardzo źle zinterpretowałaś - własną osobowość z zaburzeniem narcystycznym, co wymaga terapii u psychiatry. Domyślam się też po opisie, że jesteś aplikantką. Tym bardziej powinnaś leczyć npd i to jak najszybciej, a mężczyznom do czasu WYLECZENIA dać spokój.

Zagadnelam do niego w stylu czy mógłby mi pomóc przenieść laweczke, on oczywiście ze tak, dodał ze gdybym potrzebowała pomocy to on chętnie pomoże takie tam pitu pitu. Później skończyłam trening i widział ze kieruje się do wyjścia, pomachal mi. Dziwnie wyszło ze jak wyszłam z szatni on wychodził z męskiej, czyli skończył zaraz po moim wyjściu. Wiec zapytałam spontanicznie oooo w którą stronę idziesz? Zmieszal się. I powiedział nie idę, jadę. Na co ja aahaaaa, no dobra to pa. I jego tylko ' na razie'. Przestał się uśmiechać. Dziwnie się zrobiło

Lecz narcyzm, mówię to bardzo poważnie.

kurcze, mam podobny problem. podoba mi sie pewien facet w pracy. jak tylko zaczelam prace w tej firmie usmiechal sie do mnie za kazdym razem jak go mijalam. w koncu spotkalismy sie w kuchni prz robieniu herbaty no i on zagadal. a ja sie tak zestresowalam i powiedzialam tylko aha i ucieklam. od teho czasu przestal sie usmiechac i kompletnie mnie ignoruje. jak moge naprawic te sytuacje? ktos doradzi?

skoro go czesto widujesz i on pierwszy zaczal ci mowic czesc, to zagadaj! czemu nie? chwile porozmawiacie i bedziesz mogla wyczuc czy mu sie podobasz czy nie. jak tak to mozesz zaczac flirtowac, jak nie mozecie po prostu byc znajomymi i bedziesz miala z kim sobie pogadac w czasie przerwy.

W Polsce baby mają nawalone we łbach i tyle. Nie potrafią normalnie podejść, pogadać, bo korona by z głowy spadła.