Przykro mi i smutno, zgubiłam się

Ludzie którzy mają na siebie pomysł przytłaczają mnie choć też zarazem inspirują. Ja nie mam, nie potrafię ruszyć z kopyta. Co chwila zawieszam uwagę na jakimś facecie - różni ich wiele, ale mają niezawodnie jedną wspólną cechę: są absolutnie NIEODPOWIEDNI dla mnie (ruchacze, zaliczacze, poligamiści, DDD, DDA, początkujący alkoholicy, maryszkowcy). Wstyd nie mieć za grosz wyczucia do mężczyzn w takim wieku - mam prawie 30 lat. Pogubiłam się strasznie.

I brzęczy mi w głowie: "Jak usłyszeć siebie pośród śpiewu tłumu?"

To typowe u Was.

Nadrzędnym problemem jest mój brak wiary w siebie. Po pierwsze nie wierzę w siebie i zawsze się zastanawiam, czemu facet miałby chcieć mnie, skoro są 'lepsze', a po drugie nie potrafię wyobrazić sobie idealnego faceta, tylko wieszam się na tych, których poznam w realu, a oni nie przyszli z moich snów... :>

To wybieraj innych, nie tych z Twojej listy. Chociaż całkiem możliwe, że Ci spoza tej listy nie będą dla Ciebie atrakcyjni.

"mają niezawodnie jedną wspólną cechę: są absolutnie NIEODPOWIEDNI dla mnie (r****cze, zaliczacze, poligamiści, DDD, DDA, początkujący alkoholicy, maryszkowcy)" Brak wiary w siebie tego nie tłumaczy.

Trafiłam w złe środowisko najwyraźniej.

No nie wiem. Sorki za szczerość, ale wnioskując z tego co napisałaś, to problem jest w Tobie nie "środowisku".

Bo?