Miłość a przyjaciel.

Witajcie... Jestem w totalnej kropce, załamana, bez siły i chęci do dalszego działania. Zaczęłam czuć coś do swojego przyjaciela. Wyznałam mu to kilka miesięcy temu ale on nic do mnie nie czuje. Ciągle mi to powtarza, że jestem dla niego jedna z najważniejszych osób na świecie, że co by beze mnie zrobił etc. Ale nie kocha, nie czuje chemii... PROBLEM w tym, że od pewnego czasu gdy się widujemy emocje sięgają zenitu. On szuka kontaktu fizycznego. Chce się przytulać, głaszcze mnie, bawi się moimi włosami i całuje. Pęka mi serce gdy to robi ale nie jestem w stanie go powstrzymać. Nie wiem czy to, że pozwalam mu na tyle czułości nie jest czasem powodem mojej słabości. Czuję sie skołowana. Najgorsze jest to, że kiedy pytam się go dlaczego mnie całuje, dlaczego dotyka... On nie potrafi mi na to odpowiedzieć. Zaznaczę, że przedtem zarzekał się że mu się nie podobam. A teraz patrzy na mnie takim wzrokiem jakbym była najpiękniejszą kobietą na świecie... Nie mam pojęcia o co mu chodzi. Wolałabym chyba, żeby zerwał naszą przyjaźń. A ja nie mogę go powstrzymać. Bo przecież coś do niego czuję. Bo przecież pragnę tego, żeby mnie pokochał, pragnę z nim przebywać. Wmawiam sobie w duchu, że może on coś do mnie czuje.. Tylko nie chce mi tego wyznać. Za każdym razem płaczę gdy chwyta mnie w objęcia... Z jednej strony podoba mi się to, z drugiej- mam później takiego doła, ze nie mogę spać, jeść. Nie prawi mi komplementów. Czasem powie, że jestem taka delikatna, naturalna, ze uwielbia moje włosy i oczy ale jet to rzadkość. Tylko jego oczy wyrażają coś więcej... Nie wiem czy popadam w paranoje. To trwa już kilka miesięcy. Nie doszło między nami do seksu. A ja cały czas w tym trwam z nadzieja, że mnie pokocha. Jak myślicie, co oznaczają jego poczynania? Dlaczego tak robi? Co nim kieruje? Dlaczego patrzy na mnie takim smutnym i pełnym uczuć wzrokiem?