Jak sie pozbierac po zwiazku

Mam 29,5. Rozstanie 2 miesiace temu. Mysle, ze dla niego to nie problem cieszyc sie zyciem u boku kogos nowego, ale ja? Ja sobie nie umiem tego wyobrazic. Poza tym inny problem, ze nie spotykam zbyt wielu nowych mezczyzn (praktycznie w ogole, a jesli juz to zonatych), nie jestem tez jakas super laska z wygladu, zeby przyciagac na ulicy. Mam ochote siasc i roztrzasac ten zwiazek, z drugiej strony mam wyrzuty sumienia, ze czas ucieka a ja stoje w miejscu nic nie robie. Rady typu zajmij sie soba sa beznadziejne, zazwyczaj sie takich udziela kobietom. Ja chodze na cwiczenia, do fryzjera i na zabiegi kosmetyczne, po prostu zeby sie nie zapuscic. Spotykam sie z kolezankami o ile maja czas i tyle, chodze do pracy... Mam swoje mieszkanie, al co to za zycie. Jak widze czasami jakas samotna babcie czy starsza kobiete z udreczona twarza to mysle, ze to bede ja ;/

porozmawiamy na priv?

Nie bedzie tak zle, glowa do gory, dobrze radzisz sobie z samotnoscia, a bedzie jeszcze lepiej:)pozdrawiam.

Znajdź sobie jakąś pasję. Moja koleżanka znalazła się w podobnej sytuacji do ciebie. Miała 32 lata i zostawił ją facet z którym była 4 i za pół roku miała brać ślub. Była załamana. Potem zaczęła podróżować nie jakoś strasznie, ale tyle na ile ją było stać, jakieś wycieczki 3 razy w roku. To wbrew pozorom nie jest niesamowicie drogie jak się płaci tylko za siebie. Dużo po Polsce też jeździła. Na jednej z takich wypraw spotkała faceta, nawet w tym wieku kawalera udało jej się wyhaczyć :-) W wieku 37 lat wyszła za mąż i rok później urodziła zdrową córkę. Jest 4 lata po ślubie i wszystko u niej dobrze :-)

Nie wiem czemu, ale boje sie sama jezdzic ;/ I pewnie bym sie dolowala, ze jakis ladny widok czy cos, a obok mnie nie ma tego faceta.