rozwód.... chyba już czas na to...:(

;((((

Dlaczego?

Nie wiem czemu ale mąż mnie nie znosi chyba... ciągłe docinanie, kłótnie. Usłyszałam dziś od mamy nawet Z on ma mnie chyba za kompletna idiotke. Doszło do tego że nie lubię jak wolne ma w pracy...

Meczysz się z nim, mam podobnie. Nienawidzę weekendów, kiedy mąz jest w domu. Nie ma wtedy spokoju.

Gratulacje, trzeba się nielicho postarać żeby mąż znienawidził żonę.

Nie wiem czy chce to ratować... mamy syna 5 letniego... są dni, że jest niby super... on się dziwi wtedy czego ja smutna chodZę

nie ma sensu... znowu siedzę i płaczę przez niego... co robić?

Powiem ci tak...znajdź sobie adoratora :) Jak mu zależy to zareaguje. Mój przez pewien czas źle mnie traktował i nagle na mojej drodze stanął pewien pan który zakochał się we mnie :) a w mojego męża jakby piorun strzelił hehe. Latał za mną,nie mogłam wyjsć do sklepu sama,nigdzie ... Nagle stwierdził z twarzą baranka że jest zazdrosny i że mnie kocha. Zachowywał się jak nastolatek który pierwszy raz się zakochał. A ja triumfowałam. Od tamtego czasu inny facet.Musiał zrozumieć że ja wcale nie muszę być zawsze jego i że musi się czasami postarać

nie wiem czy podziała i czy po takich slowach cos się zmieni w mojej głowie :( ale dzięki za radę :-)

Ja z moim też już się męczę... od kilku lat narasta jego ogólne niezadowolenie i apatia. Wcześniej go broniłam, tłumaczyłam że zmęczony, że się zawiódł na rodzinie /brat go oszukał na dużą kasę/, że to przejściowe. Z czasem jednak jest coraz gorzej. Oszukuje mnie w kwestiach finansowych /czym ja więcej zarabiam, tym on mniej finansuje rodzinę/ i zaczął być nieprzyjemny. Byle o co podnosi głos, wychodzi z domu, rzuca k******. Później próbuje łagodzić, mówi że jesteśmy zdenerwowani... Nigdy nie powie, że źle zrobił, zawsze "po co wchodziłaś na ten temat" albo "po co zaczynasz rozmowę jak jestem zmęczony"...czyli moja wina. Wiem, że jak tylko ma wolne to będzie awantura. Dlatego nienawidzę weekendów. Mamy dzieci. Lubią go, bo wobec nich jest w porządku. Bawią się, jeżdżą rowerami, grają w piłkę, szaleją beztrosko. I to mnie niepokoi. BO jak można z takiej nerwowej atmosfery przejść w kilka minut na spokojną zabawę z dzieckiem? Dochodzi też problem seksu - jak on się wyzwierzy w domu to mi cała ochota mija i śpimy osobno. Później on mi wypomina, że od lat nie jesteśmy ze sobą... Ja nie jestem aseksualna, mam potrzeby, ale jak mam się zmusić kiedy najpierw po pracy nasłucham się wszystkiego, później jest walenie drzwiami a wieczorem seks? Nie stara się i nie zależy mu chyba już na mnie wcale. Trudno, jeszcze chwilę poczekam i podejmę jakieś poważne kroki, bo to nie życie. Rozmowy nic nie dają, zawsze dowiaduję się jaka jestem zła ;-(

moj ma tez dwie twarze. najpierw nawrzucal mi ze pracy znalezc nie moge, ze jedzenia od niego nie dostane! :( :/ a za pol godziny pyta czy ide na dwór z nim i z dzieckiem..dosyć już mam

a moj sie wogole do mnie nie odzywa,oddaje sie swoim przyjemnosciom beze mnie.Nic by nie baknal gdybym nie zagadywala czasem.A przepraszam-jest komunikacja,jak dostaje napadu furii bo znowu w czyms zawinilam,to wtedy krzyczy.

co robić...

Kochane dziewczyny życie jest tylko jedno i to jak je przeżyjecie zależy tylko od was. Jestem kobietą po 60, wyszłam zamąż wieku 18 lat, bo byłam w ciązy i nie było wyjścia, bo co ludzie powiedzą. w wieku 20 lat stwierdziłam, że takiego życia nie wytrzymam. Jako pierwsza w oklicy wzięłąm rozwód. Kiedyś to była sensacja. Mam udane życie, dzieci, wnuki. Trzeba się tylko odważyć.

właśnie boję się, że coś mnie ominie w życiu. ze zasługuję na coś takiegomoja rodzina by padła jakby wiedziała co się dzieje...:/