Starszy facet

hej,poznalam niedawno faceta starszego o 10 lat,ja mam 18. Jego praca nie jest łatwa bo często musi wyjeżdżać ale planuje ja zmienic i na początku myslałam ze to przelotne,jednak nie urywamy kontaktu w ogole,jade do niego na weekend i jest poprostu świetnie.kocham go a on mnie, planujemy wspólne mieszkanie w przyszlym roku,on jest cudowny-opiekunczy,jestem dla niego najwazniejsza, jest gentelmanem, jest czuły,delikatny i meski a jednoczesnie zabawny i istny dzieciak,dogadujemy sie bez słów. Ma 2 dzieci ze swoja byla ale mnie to nie przeszkadza najzupelniej,nie wiem tylko jak pogadac o tym wszystkim z rodzicami, mama wie, ze poznalam Przemka i ze sie spotkalismy i mamy kontakt ale nie wie,ze to juz na powaznie,boje sie ze nie zgodza sie na wspolne mieszkanie itd..chociaz ktora matka nie pragnie szczescia swojego dziecka? mialabym z nim cudowne i dostatnie życie,bez stresów i problemów z mezczyzna ktorego kocham i ktory kocha mnie..nie mam pojecia jak zaczac rozmowe

Starsi zadbani faceci sa wspaniali w seksie.Ponad dwadziescia lat starszy tak mi dogodzil jak do tej pory zaden rowiesnikow. Długa podniecajeca gra wstepna.

on jest bardzo podniecajacy,zupelnie inny niz moj poprzedni facet,byl starszy o 3 lata a mialam wrazenie ze chodze z 12 latkiem,wiem,ze moze i jestem mloda ale zalezy mi na nim bardzo a jemu na mnie i nie marzylam nawet nigdy ze spotkam kogos takiego jak on

Różnica wieku to nie musi być problem, pewnie będzie sprzeciw rodziców ale jeśli będą widzieli, że jest wartościowy i traktuje Cię poważnie, to się przekonają, tylko trzeba się odważyć i zacząć ich wprowadzać bardziej w temat. Natomiast niepokojące jest to, co piszesz: "mialabym z nim cudowne i dostatnie życie,bez stresów i problemów " Skąd ten wniosek? Pamiętaj, że zawsze są jakieś problemy, nie można wierzyć w życie usłane różami, bo spotka Cię tylko rozczarowanie. Problemy mogą być mniejsze lub większe i nawet jeśli koleś ma kasę, jest dobrze ustawiony i porządny, to to jeszcze nie daje żadnej gwarancji szczęścia. Przede wszystkim wiedz, że z dziećmi z pewnością nie będzie takiej bajki, bo w takich sytuacjach zawsze rodzą się pewne problemy: Tobie dzieci mogą nie przeszkadzać dopóki z nimi nie mieszkasz, dopóki on nie przedkłada ich nad Ciebie i dopóki nie musisz zajmować się nimi cały dzień. A później może dojść do wielu takich sytuacji i dobrze by było, żebyś miała świadomość tego, że pojawią się trudności, irytacja itd, bo inaczej potem nagle obudzisz się i ze złością stwierdzisz, że nie tak miało być i inaczej to sobie zaplanowałaś. To wszystko da się pogodzić tylko ostrzegam, żebyś miała głowę na karku i nie oddawała się złudzeniom, że wszystko będzie jak w bajce, bo każdy związek wymaga pracy z różnych względów zależnych od ludzi i ich historii.

rozumiem co masz na myśli,chodziło mi bardziej o to,ze nie poszłabym w slady mojej siostry,rodzice wiecznie sie o nia martwia bo jednak ma ciezko po wyprowadzce z domu.dzieciaki jego kocham bardzo ale tez jak mowilas jestem przygotowana na wszystko,przynajmniej staram sie bo wiem ze nigdy nie jest idealnie,ale mam cicha nadzieje,ze jednak Przemek mi w tym pomoże i razem postaramy sie,zeby było jak najlepiej

A więc masz tego świadomość i to jest ważne, powodzenia, bo wszystko da się wypracować jeśli ludziom zależy :)