chce dobrze i nie chce

Cześć. Wiem, że podobne tematy pojawiały się tutaj ale chciałabym się po prostu poradzić, wygadać, już nie mam siły sama przeżywać sinusoidy nastrojów.. Jestem z tym wspaniałym facetem dopiero dwa miesiące. Wiem, że krótko i to nawet nie można nazwać "pełnoprawnym" związkiem ale do tej pory układało się nam sielankowo. Wczoraj pojechał na cztery dni do Hiszpanii ze znajomymi , część znam, części nigdy jeszcze nie spotkałam . Wyjazd był zaplanowany około poł roku temu więc jeszcze sie nie znaliśmy, poza tym cieszyłam się że odpocznie i się trochę odstresuje a to tylko przecież cztery dni. No wlaśnie..nie spodziewałam się po sobie tego, że gdy już tam bedzie zacznie przysłać fotki i mówić mi jak to świetnie się bawi aż tak mnie to zaboli. Wiem, że każdy powinien miec swoją przestrzeń ale zwyczajnie mi przykro , że jest mu tak dobrze beze mnie i nawet nie napiszę/powie że tęskni Wydaje mi się, że na poczatku kiedy związek wymaga jeszcze wiele pracy powinno sie utwierdzać drugą osobe w przekonaniu, że sie tęskni i że jest się ważnym bo tak naprawde jeszcze mało się znamy i różne myśli przychodzą mi do głowy. Część napisze, że to toksyczne, że jestem kobietą- bluszczem ale zastanówcie się jak wy byście się czuli. Jak ktoś mało ważny już na początkowym etapie.. Zaznaczam, że mam swoje sprawy nie siedzę na tyłku i na niego nie czekam i z nudów wymyślam. Stanęło na tym, że dziś zadzwonił a ja w tym całym żalu powiedziałam, że nie mam czasu rozmawiać i się rozłączyłam. Kiedy wróci planuje mu powiedzieć że ciężko mi bylo o tym słuchać , nie wiem czy sama bym tak potrafiła i że skoro jesteśmy trochę "nierówni" jeśli chodzi o zaangażowanie to powinniśmy przystopować relację i trochę zwolnić..Mamy po 25 lat i oboje jesteśmy po raczej ciężkich przejściach, oboje mamy małe problemy z zaufaniem i odkryciem się. Co o tym myślicie?