trudne bycie mamą dziecka w zawieszeniu

Nie bardzo mam z kim o tym pogadać. Mam 16 letnia córkę, która ma problemy z tożsamością płciową. To strasznie trudne, bo nie wie sama kim jest, chłopcem czy dziewczyną. Nie jest pewna i szuka odpowiedzi na siebie. Stan ten trwa od ok. 4 lat, córka ma terapię i przez depresję (z której już wychodzi) ma tez leki. Ogólnie codzienny stan córki jest dużo lepszy niż rok, dwa lata temu, gdy miała okropne stany lekowe a depresja utrudniała codzienność. Teraz jest szkoła, zajęcia, znajomi.... tylko wygląda i zachowuje się jak chłopiec. Moim i psychologa zdaniem ona jest/będzie chłopcem. Staram się być przy dziecku jak tyko umiem. Przechodzimy wszystko razem. Ale to takie trudne, nie mogę się nawet przygotować do kolejnego kroku. Mogę tylko przy niej być. Staram się, ale czasem, jak dziś, mnie to przerasta. Dławi mnie na myśl, czy będzie szczęśliwa, czy będzie mieć kogoś w życiu, najgorsze to jak sie musi czuć taka w zawieszeniu! Niby mamy specjalistów, ale i tak jesteśmy sami. A ja jako dorosła osoba, jako matka powinnam ją chronić. Tylko, ze i ja tracę siły. To i mnie przerasta. Chciałam tylko komuś powiedzieć, że sobie z tym nie radze i że jest mi źle. Że czasem i ja potrzebuje kogoś. JEŚLI KTOŚ CHCE ODPOWIEDZIEĆ PROSZĘ TYLKO BEZ HEJTU!

ja bym doradziła swojej córce w takiej sytuacji zeby przestała myśleć kim chce być, może to uwolni ją na jakis czas od tych myśli i w koncu podejmie decyzje.

Niestety trudno nie myśleć tak zupełnie o tym. Bo ciało parzy. Ale nie ma tez co się kajać i wciąż o tym rozpamiętywać. Z drugiej strony, niewiele zrobi przed 18. Szukamy równowagi, i my jako rodzice i ona sama.

współczuję każda choroba i cierpienia dziecka sa starszane!