Oszalałam???

Hej od dluzszego czasu straszliwe martwię sie o synka 7l. nie moge spac po nocach bo budze sie przerazona i sprawdzam czy oddycha lekko sie ruszy lub zacznie chrapac juz stoje na bacznosc****atrze czy nic sie nie dzieje wpadlam juz w taka obsesje ze kiedy zasypia przenosze go do swojego pokoju zeby miec go caly czas na oku :-( w dzien jest wszystko ok oczywiscie jak kazda matka martwie sie o kazdy krok chociaz wiem ze juz jest duzy i bardzo samodzielny... nie wiem jak sobie z tym radzic czy to jest normalne???

Hmmm... może to objaw większego problemu? Może jesteś znerwicowana i braki uwagi w pewnych dziedzinach (np nerwowo prowadzisz samochód wioząc syna i wiesz że może dojść do kolizji z twojej winy) kompensujesz nadmiarem uwagi w innych? Może wiesz że powinnaś wykonać mu badania profilaktyczne (coś nie tak ze wzrokiem, aparatem ruchu) ale boisz się lekarza a twój umysł wynajduje inne problemy? Może masz stresującą sytuację osobistą, tudzież na przykład w pracy i wiesz że obiektywnie za mało możesz poświęcić uwagi w ciągu dnia synowi? Najpierw poszukaj pierwotnej przyczyny.

Poza tym skoro łatwo znajdujesz pożywkę do imaginowania sobie zagrożeń, to odpuść sobie czytanie wiadomości w necie czy oglądanie telewizji. Zamiast tego poczytaj synowi książki, porozmawiajcie, przy okazji dowiesz się że masz rozsądne dziecko (o ile masz, lub je trochę poduczysz) i że nie musisz tak się obawiać. Myślę że coś ci się wymyka, i dlatego się denerwujesz.

Jesteś samotną matką? Ja tak miałam z synem jak go samotnie wychowywałam,do 6 l. Sprawdzałam czy oddycha,w dzieciństwie często chorował zapalenie ucha,angina itp. I przewrażliwiona się zrobiłam.Obecnie jestem w związku i mam dodatkowo córeczkę i jest lepiej tak się nie martwię bo mam wsparcie narzeczonego .ale czasem takie myśli mi przychodzą i ode sprawdzać:D ja nie widzę nic w tym złeho