jestem na rozdrożu dwóch światów

pochodzę może nie z patologicznej rodziny, ale na pewno z nieciekawej (bieda, bijatyki, nie ma generalnie czym się chwalić). na szczęście się wybiłam (wykształciłam przyzwoicie, teraz praca nie najgorsza). niestety zarówno na studiach jak i obecnie w pracy, ludzie pochodzą z zupełnie innego świata (w sensie, normalna rodzina, pieniądze zawsze były, zero awantur). to widać na każdym kroku, przy choćby głupiej rozmowie. wstyd mi się przyznać do wielu rzeczy o mojej rodzinie, to sprawia że czuję się, alienuję się, a ludzie mają mnie za dziwaka

To powód do dumy, a nie wstydu.

Przecież nie masz wpływu na to, z jakiej rodziny pochodzisz, prawda? Ty pomimo przykładu, jaki dali ci rodzice, nie przejęłaś najgorszych cech,a to świadczy, że jesteś od nich silniejsza. Musisz nauczyć sie, że nie można przejmować się rzeczami, na które nie mamy wpływu. Kształtuj swoją teraźniejszość, przyszłość, bo na nią masz wpływ ;)

113

gość dziś masz mój szacunek

to jest tak, jak gadanie, że kasa się nie liczy tylko wnętrze i że nawet brzydki facet ma szanse na miłość. ludzie tak mówią tutaj, ale w realu uciekają od takich ludzi. też kiedyś (nakarmiona tymi ideami) wierzyłam że ktoś to doceni. dupa. jedni się śmieją, inni obgadują,, jeszcze inni w najlepszym wypadku - spoglądają z politowaniem. ale za to wszyscy nie chcą się z kimś takim związać

gość dziś Współczuje towarzystwa, w jakim się obracasz. Ze mnie nigdy, nikt się nei śmiał, ze mój ojciec był alkoholikiem, rodzice po rozwodzie, matka chwytała się każdej pracy, żeby pieniędzy nie zabrakło. Tylko ograniczeni ludzie, potrafią się śmiać i wytykać innych palcami, tylko dlatego, że mieli cięzkie dzieciństwo.