jak pogodzić się ze śmiercią ukochanego

Wiem, że zaraz ktoś napisze że jestem idiotką i że to przeze mnie, ale moja sytuacja wygląda tak: miałam chłopaka, kochałam go, byliśmy ze sobą 3 lata, zaczął pić, bardzo dużo, doszły tez do tego inne używki, stał się agresywny, ciągle szarpaniny, rzucanie po ścianach, wyzwiska, plucie, tak bez powodu-no w sumie powód był nie chciałam dać na kolejne piwo. Psychicznie już nie wytrzymywałam. Jak zdecydowałam się to zakończyć to on poszedł i się powiesił... Mineły już 2 lata, ja mam dalej napady lęku, mam nowego partnera a on śni mi się po nocach, ciągle budze się z płaczem, dzwonił do mnie w dzień śmierci i obwiniał mnie że to przeze mnie i że będę do końca życia o tym myśleć i tak jest.. Nie ma dnia żebym tego nie wspominała. Można w jakiś sposób trochę sobie ulżyc? nie mówie że zapomnieć ale mieć choć trochę spokoju..

chyba psyholog by ci najbardziej pomogl niz ludzie na kafe. To nie twoja wina ze sie powiesil, mialas z nim byc dla litosci? Sa pewne granice i on tez powinienen zrozumiec ze dluzej tego nie zniesiesz i go w koncu zostawisz. Jesli komus zalezy to sie poswieci.

ciężko iść do psychologa i tak mu o tym powiedzieć. to nie jest takie proste, tutaj nikt mnie nie zna. dwa lata wyje w poduszkę mimo że mojego nowego partnera kocham i to bardzo.

Są ludzie którzy nadal kochają a partner żyje. Z inną. A Ty sama. Kto ma gorzej?

Dokladnie.Jakby umarl to by mi bylo latwiej sie z tym pogodzic.

Zamawiaj msze za niego , piwinno ulzyc .

ścierwa

to on miał problem ze sobą,nie musiał tego zrobić,mógł prosic o pomoc innych np psychologa,wybrał picie i smierc samobójczą to egoizm

Wiem ze sam wybrał. Wiem ze powinnam go nienawidzić a to co robił. Msze nie pomagają. Chodzenie na cmentarz tez nie. Powiedzial ze nie da mi spokoju i tak jest.

Nie on to Ty caly czas o nim myślisz. Wywal wszystko co go przypomina, przestan chodzic na cmentarz, swoje już wychodzilas i jak uspokoisz sie to znowu pójdziesz i idz do psychologa bo sama sobie nie pomożesz.