jedynak przekleństwo czy szczęście

Drogie Mamy wypowiedzcie się w tym temacie.

kij w mrowisko czy wypierdalać?

Nie lubię jedynaków... I Rez sama nie chciała bym byc jedynaczka.

"nie lubię jedynaków"- to tak, jakby napisać, że nie lubi się wszystkich kobiet o imieniu Anna- zupełnie bez sensu

Ja odpowiem krótko - byłam zdecydowana na jedynaka, bo dał nam popalić jako niemowlę i nie chciałam drugi raz tego przechodzić. Ale potem się polepszyło i kiedy wyrósł z wieku słodkiego dzieciątka, zatęskniłam za tamtym okresem. Z drugiej strony zaś zapomniałam o niedogodnościach i zdecydowałam się na drugie. Mam sporą różnicę, bo ponad 6 lat, więc tak naprawdę mogę powiedzieć, że mam dwoje jedynaków i jestem zadowolona. Starszemu poświęciłam dużo czasu, a teraz widzę, że w rodzeństwie też jest fajna relacja, więc jestem za większą ilością. Uciążliwość jedynaka też zmniejsza się w obliczu rodzeństwa ;-)

Ja jestem jedynaczka i zawsze ni kogoś brakowało bliskiego. Nam jedną córeczkę aktualnie jestem w drugiej ciąży :)

jestem jedynaczką i zawsze odczuwałam brak rodzeństwa... pewnie dlatego jestem fanką "dużych rodzin" :0 mamy już 2 dzieci ale chcemy mieć jeszcze jedno albo dwa :)

a ja mam 3 rodzeństwa, mój syn niestety nie będzie go miał w ogóle

Ja jestem jedynaczka i dobrze. Nigdy nie chcialam miec rodzenstwa.

Ale dla kogo? Dla dziecka? Znam ludzi i przeklinających rodzeństwo, i dziękujących za nie losowi, tak samo jak jedynaków zadowolonych i czujących się skrzywdzonymi za brak tegoż rodzeństwa... a dla rodziców- jedynie wybór. Tyle że ja dorastałam w czasach kiedy jak nie w domu, to u sąsiadów na ulicy były dzieci i zgodnie wszystkie razem się bawiły. Mój, na razie jedynak, ma co najwyżej doraźnie towarzystwo na placu zabaw i głośno upomina się o brata albo siostrę. Dla rodziców to tylko wybór.

Dwoje i więcej dzieci? Tak, jeśli macie dla nich czas i pieniądze. W innym przypadku mierzcie siły na zamiary.

jak my nie będziemy miały czasu to znajdą się panie ze wschodu co znajdą i czas i kasę w polszy ps sama jestem jedynaczką rodzice zmarli jak byłam nastolatką i ja osobiście uważam że to przekleństwo

Mam jedno dziecko na drugie się nie zdecydujemy a dziecko moje ma kontakt z rówieśnikami w przedszkolu i ma dużo kuzynostwa ;-)

Jedynaka trudniej się wychowuje. Nie mowie, że każdy to egoista, ale omija go wiele cennych lekcji, jak np. dzielenie się, opiekowanie się innymi. Moje dziecko ma 1,5 roku i jestem w drugiej ciąży. Cieszę się, że będę miała dwoje, zawsze chciałam. Każda ilość i różnica wieku jest dobra, ale moim zdaniem rok-dwa najlepsza, bo dziecko nie będzie pamiętać, kiedy było samo i to jest dla niego naturalne, że ma siostrę/brata.

Ją też mam właśnie dzieci z różnica 2 lat. Kiedyś ktoś mi pojechał tutaj, że zrobiłam dzieciom ogromną krzywdę, bo powinno być co najmniej 5 lat różnicy :D To zastanowcie się jak fundując szkolnemu dziecku rodzeństwo go krzywdzicie. Potrzebuje pomocy i skupienia przy odrabianiu lekcji, a mama musi się zająć wrzeszczacym bratem :D

przecież to nie ma znaczenia ile masz dzieci tylko jak je wychowasz i czy starczy ci srodków i sił, czy masz oparcie w mężu i czy masz tez inne życie niż być serwisem dla męża i dziecka. TY masz być szczęsliwa to wtedy i dziecko będzie. Jak was stać na posłanie dzieciaka na studia dzienne a potem aby go wsperac przy kupnie mieszkania ( o tym dzisiaj nie myślicie )jak będzie mogło jeść zdrową żywność , mieć dzieciństwo inne niż przed TV i kompem to jasne - rozmnażajcie się! ale najpierw pomyślcie o sobie bo w tym czasie , równoległym toczy się tez wasze zycie. Oby nie tylko w pieluchach, placach zabaw, zebraniach rodzicielskich, walką z ćpaniem dziecka czy towarzystwem w jakie wpadnie a potem aby zdało maturę, korepetycje, w międzyczasie ciuchy, wakacje:-) dalej akademik , jego potrzeby itd. tyle na początek i pod warunkiem ze wasze małżeństwo przetrwa:-) proszę włączyć samodzielne myslenie a stereotypy wiecie gdzie można sobie włożyć

U mnie jest jedynaczka i nie zamierzam sie pakować znowu w pieluchy i nieprzespane noce. Jaki niemowlę dała popalić tak ze miałam ochotę z okna wyskoczyć. Wszystko co możliwe-ząbkowanie w wieku 3,5mc, refluks, alergia, ryk przy ubieraniu, spaniu, siedzeniu, leżeniu, noszeniu-ciagle płacz. Tak, egoistycznie podchodzę do tego zagadnienia ale jak tez chce życ normalnie a nie zmuszać sie do wszystkiego. Nie mam zamiaru byc matka Polka cierpiętnica. Starczy. Nie interesuje mnie czy kiedys bedzie jej smutno z tego powodu ze jest jedynaczka-ja jestem odrębnym człowiekiem i robie tak jak mi odpowiada. Jesli kiedys dorośnie niech płodzi rok po rok. Ja nie dam zrujnować siebie, swojej figury i zdrowia a kolejna cc nie wchodzi w grę bo nie chce. Z rodzeństwem jest roznie-i ja i maz mamy po dwójkę. Nie utrzymujemy z moim bratem i z jego. Sa sobie obcy mimo małej różnicy wieku i jednego pokoju. Nie ma reguły na takie sprawy.

ja mam 4 rodzeństwa i zawsze marzyłam żeby być jedynaczka. Teraz mam 40 lat i tez o tym marze- rodzeństwo to nic dobrego. I mowie to z całym przekonaniem.

9.34- nie żyjemy na pustyni i dziecko może uczyć się dzielenia z kolegami w przedszkolu, rodzicami, dziadkami, a opieki przy psie, którego w domu mamy, poza tym posiada liczne grono kuzynów, więc takie myślenie, że lekcje tego typu go omijają jest nieco bez sensu

U mnie w rodzinie jest jedynak, pracowałam tez z dziewczynką jedynaczka i niestety w obu przypadkach obserwuje rozbestwienie takiego dziecka. Cała uwaga rodziny skupia się na nim, mały król czy królowa myśli, że może wszystko. Trudności ze współpracą , dzieleniem się są na porządku dziennym. No i mało tez znam dorosłych jedynakow którzy nie mieliby trudności ze wspoldzialaniem w grupie. Ja mam brata i nie żałuję choć wcale nie jesteśmy jak papuzki a nawet rzadko gadamy ze sobą. Mam jedno dziecko a planujemy mieć dwoje

Aha i dodam że jeśli różnica wieku między dziećmi przekracza 4-5 lat to tak jakbyście mieli 2 jedynakow wiec niewiele im da to rodzeństwo które jest z innej bajki i na innym etapie. Jedyna radość z tego ze może w wieku dojrzałym i po 20tym roku życia czyli trochę wcześniej, będą mieli do kogo usta otworzyć jak rodziców zabraknie

Mój jedynak umie się dzielić i opiekować bo mamy dwa zwierzątka w domu, jest grzeczne i słucha się, ale żeby nie było tak kolorowo armagedon jak był bunt 2 latka i ząbkowanie ;-) teraz jest super ale dziecko trzeba wychowywać a nie pozwalać na wszystko i kupować co chce bo to jedynak i my się należy

Dla mnie jedynactwo to PRZEKLEŃSTWO. Jestem jedynaczką, zawsze marzyłam o rodzeństwie. Moze i trochę idealizuję posiadanie brata czy siostry, ale i tak uwazam, ze dziecko nie powinno być samo. Ja jestem mamą 3 dzieci - BŁOGOSŁAWIEŃSTWO. Dla dzieci, dla nas. I mimo że z jednej strony jest wiecej obowiazków, większy rozgardiasz, wiecej na głowie, to nie wyobrażam sobie jako matka mieć jednego dziecka. Byłoby nudno i dla nas, i dla dzieci. Czułabym w obowiązku non stop zapewniać mu rozrywki, towarzystwo innych dzieci itd. A tak, w gorsze dni, gdy jestesmy zbyt zmeczeni by np. jechac na lyzwy, isc do kina czy na wycieczke, nie mamy wyrzutów sumienia, ze zostajemy w domu i odpoczywamy z mezem, bo dzieciaki doskonale potrafia sie soba zajac. Różnica: 2 lata i 1 minuta (za drugim rzutem bliźniaki :-P )

Obczajcie to :D http://ceesty.com/wZDXrh