Nienawidzę takich sytuacji..brrr

Kiedy muszę kogoś odrzucić. Jeszcze pół biedy, jak spodobam się komuś z wyglądu - ale gdy trafia się ktoś, kto widzi we mnie coś więcej, wzdycha, jest naprawdę zakochany to serce mi sie kraje i nienawidzę siebie, mam wyrzuty sumienia jak cholera. Też tak macie? Co robić w takich sytuacjach?

Tak często Ci się to zdarza?

Odrzucanie jest trudne, zwłaszcza że nie lubie nikomu sprawiać przykrości ale nic nie poradzę że ktoś mi nie odpowiada:o

Czy często... hmm tak średnio 3razy do roku... niby nie tak czesto ale mam sklonnosc do przezywania,roztrzasania wszystkiego i zycia tym przez następne kilka miesiecy:O

Dzisiaj znowu musiałam to zrobić..przez 3 miesiące zwlekalam :O wiem że o wiele za długo, ale nie mogłam, nie potrafiłam mu tego powiedziec. Wolałam unikac kontaktu , ale w koncu nie zasluzyl sobie . Tak źle i tak niedobrze...:O

musiałam dziś odrzucić pewnego bezdomnego jak sie do mnie przysiadł w autobusie, ciągle musze kogoś odrzucać

Też tak mam. A najgorsza jest złośliwość losu - ktoś mi się spodobał, to traktuje mnie jak kumpla do wyjścia na piwo parę razy w miesiącu, a ktoś, kto mi się z kolei nie podoba zabiega o kontakt, dzwoni, pisze parę razy dziennie, zaprasza na spacer, do kina i knajpy.

No ja też. Chyba wolę być odrzucaną niż odrzucać. Kurczę, czasem po prostu chcesz być miła, być normalnym człowiekiem a to sie często kończy dziwnie... Teraz jestem oschła bo takim zachowaniem nikogo nie przyciągnę i uniknę dziwnych dramatów.

a mi nie jest zal, bo facet mowi mi niby piekne slowa, ale pewnie tylko na wyglad leci, nie wierze mezczyznom, zaloze sie, zebym mu sie znudzila , nie widze w sobie nic ciekawego. Nie kocham siebie i nie wierze, ze ktos rowniez moglby :/

A ja nie mam tego problemu. Jestem aż tak brzydki że nikt mi d**y nie zawraca i mam święty spokój. Fajnie być obojętnym i niewidocznym dla innych, sam też staram się być obojętnym wobec innych tak dla równowagi.