Okłamałam to i żałuję

Osiem lat temu rozstałam się z facetem. Mówiąc w prost zostawił mnie, pomimo tego, że jeszcze wtedy nie miał innej. Nie byłam idealną kobietą. Ciągle zabiegana, po pracy zmęczona. On chciał mieć dziecko, rodzinę. Stwierdził, że kocha, ale pragnie w życiu czego innego i odszedł. Przez te wszystkie lata się już nie spotkaliśmy. Aż do zeszłego piątku, gdzie zupełnie przypadkiem, bądź nie, wylądowaliśmy na tej samej siłowni w centrum. miasta. Ogromny szok, motyle w brzuchu jak za dawnych lat. Ciągle jestem sama. Nie spotkałam nikogo tak wyjątkowego jak on, ale wtedy nie potrafiłam spełnić jego oczekiwań. Nie chciałam robić nic w brew sobie. Zaczęliśmy rozmawiać, wyszliśmy razem, gadaliśmy przy samochodzie z godzinę. Powiedział, że też nie potrafi sobie ułożyć życia. To dziwne, bo jest cholernie przystojnym facetem, ma dobrą pracę i jakoś trudno w to uwierzyć, że żadna go nie chce. Na koniec wyznał, że cały czas o mnie myśli, a kiedyś tak mnie olał, gdy zapytał, czy mam czas na drinka odpowiedziałam, że nie, bo "w domu ktoś na mnie czeka". Nie wiem dlaczego skłamałam, czuję się okropnie, bo też nigdy nie będzie mi obojętny...

Po co skłamałas? Teraz jesteś gotowa na dzieci, rodzine? Ani Ty, ani on nie ułożyliście sobie życia, dostaliście drugą szansę, ciągle o sobei myślicie, dla mnie jasny znak.

Chyba chciałam, by poczuł zazdrość. Cholernie wtedy cierpiałam. Tak po prostu odszedł, a ja nie potrafiłam się pozbierać. Czy jestem gotowa na dzieci? Raczej nie. W tej kwesti nic się nie zmieniło. Nie dam mu dziecka, ilości pracy też nie zmniejszyłam. To fakt - cały czas o nim myślałam, teraz jeszcze więcej, spotkanie niby przypadkiem, a jednak coś zmieniło...

Nigdy nie lubiłam dzieci i wprost mówiłam, że nie chce ich mieć. On doskonale o tym wie. Nie każda kobieta czuje chęć do posiadania dziecka. Ja nie czuje.