czy depresja zniszczy mi przyjaźń?

Od wielu wielu lat przyjaźnię się z facetem, który jest kompletnie inny niż ja. Poznaliśmy się w szkole i tak jakoś trzymamy się do dzisiaj. Nic między nami nie ma i nigdy nie było, ja jestem w szczęśliwym związku, on raz na jakiś czas też kogoś ma, ale nie w tym rzecz. Chodzi o to, że należę do ludzi, którzy są bardzo lojalni. Mam bardzo małe grono ludzi, którym ufam, ale jestem im bardzo oddana - zawsze mogą poprosić mnie o pomoc, zawsze ich wysłucham itp. Choruję na depresję, a do tego mam ostatnio małe problemy ze zdrowiem. Mówiłam o tym temu przyjacielowi, ale bez wdawania się w szczegóły. On należy do ludzi, którzy nie są za bardzo empatyczni, nigdy za nic nie dziękuje, nigdy nie przeprasza itp. On za każdym razem kiedy do mnie dzwoni zasypuje mnie informacjami na swój temat, mnie kurtuazyjnie pyta co u mnie, ale wystarczy, że skończę zdanie już wraca na swój temat. Bardzo wybiórczo mnie słucha, nie wiem dlaczego, ale kiedy dobrze mu w czymś doradzę nigdy nie przyzna mi racji, zawsze powie, że to ten albo tamten dobrze mu doradził itp. Nie ukrywam, że jest mi trochę przykro z tego powodu. Ostatnio doszły teksty, że chcę się dowartościować jego kosztem itp. Źle się z tym czuję, że jako mój przyjaciel nawet nie zapyta jak się czuję. Moja druga przyjaciółka odwdzięcza mi się tym samym co jej daję, on natomiast jest skupiony tylko na sobie. Nie bierze pod uwagę tego, ze kilka ostatnich dni spędziłam w szpitalu, że się martwię...nie pyta nawet kurtuazyjnie jak się czuję, nigdy mnie nie usprawiedliwi. Czy to jest jednostronna przyjaźń czy mój stan fizyczno-emocjonalny jest wszystkiemu winien i za dużo wymagam?