Chyba nie nadaję się do nawiązywania nowych znajomości

Przykre, ale prawdziwe. Z jednej strony czuję się samotna i pragnę wypełnić tę lukę czyjąś obecnością, z drugiej, kiedy już pojawiają się osoby, które są gotowe mnie bliżej poznać, to zaczynam trzymać dystans. Im bardziej się ktoś stara, tym też bardziej działa mi to na nerwy i w końcu uciekam.

Ma ktoś ochotę o tym pogadać? Byłoby mi bardzo miło :)

też sie nie nadaje,ale o mnie sie nikt nie stara :P

Chyba malo w Tobie pewnosci siebie , co? Przed czym tak uciekasz na końcu?

Przed bliskością, zaangażowaniem. Przez całe życie byłam sama, więc teraz, kiedy ktoś się stara o moją sympatię i uwagę, to czuję się dość niezręcznie.

Bo to nowa sytuacja dla Ciebie, pewnie nie bardzo wiesz jak się zachować by nie ponieść porażki i wolisz uciec?

To też. Poza tym boję się, że ktoś zabierze mi wolność, jaką stawiam nade wszystko inne.

16.38 i 16.40- ja mam dokładnie to samo, choć pewnie jestem o wiele starsz, niż Autorka. Czasem jest tak, że wydaje mi się, że facet jest mniej zainteresowany i SAMA KOŃCZĘ RELACJĘ z nim. Potem żałuję, ale już jest za późno. Co z tym robić?

Dziewczyny więcej wiary w siebie. Bycie w związku wcale nie musi oznaczać siedzenia w domu i pilnowania siebie nawzajem - w dobranym towarzystwie wolności tak mocno się nie traci. Kwestia dogadania się. Co do porażek.... może być tak że z którymś nie wyjdzie. Albo on się odkreci i pójdzie - albo Wy. Takie jest życie - to sukcesy i właśnie porażki z którymi trzeba sobie umieć radzić. Przede wszystkim bądźcie naturalne, bądźcie sobą; jeżeli ktoś nie będzie Was akceptowal takimi jakimi jesteście - droga wolna. I nie myślcie że to Was stawia w złym świetle, to naturalne że Wy nie kazdemu się spodobacie czy z wygladu czy z charakteru i Wam też nie kazdy przypadnie do gustu, ale próbować warto. Jak nie za 1 to za 10 się trafi ktoś odpowiedni.

Temat nie dotyczy tylko związków, a kontaktów międzyludzkim w ogóle. Na przykład teraz zaczęłam stronić od nowo poznanej dziewczyny, ponieważ za często się ze mną kontaktowała i wychodziła z różnymi propozycjami. Poczułam się osaczona.

Aha i mówię, tzn pisze to z wlasnego doświadczenia poznając facetow realnie tj znajomy znajomego i przez internet. I ważne jest też to, by nie nakrecac się zbytnio, traktujcie to jako ciekawą przygodę, okazję to poznania kogoś nowego. Przjdzie czas i traficie na kogoś odpowiedniego ;-) bądźcie też cierpliwe :-)

A może jestescie introwertykami ? Nie kazdy do szczescia potrzebuje multum ludzi wokół siebie :-)

Mam podobnie, więc nie jesteś sama. Są ludzie, którzy lubią być samotni/sami, towarzystwo od czasu do czasu i jest okey. Ja oprócz tego, że lubię przebywać sama to jeszcze mam wredny charakter, dlatego wolę nikogo nie poznawać, bo nie chce krzywdzić innych.

Poznałam faceta który ma 30 lat i całe życie sam. Bałam się tego ale dałam mu szansę, zaczelismy się spotykać ja nadziwić się nie mogłam ze tak fajny facet a ciagle sam. No i tak dobrnęliśmy do 8 randki , zaczęłam się angażować, wszytsko fajnie, pocałunki....a on...zrywa kontakt:-( Moim zdaniem w twoim i tego chłopaka przypadku pomoc może tylko lekarz psychiatra, wy macie jakąs fobię przed związkami, boicie się nie wiadomo czego.

Ja tez bie nadaje sie. Ucinam w zarodku. Nie ufam nikomu, mysle, ze kazdy mezczyzna, to urodzony kłamca. Nawet, gdy powie mi komplement, podziękuje za komplement ale i tak swoje pomyśle.

23:34 i tylko potwierdzasz to co wcześniej napisałam, wam potrzebny psychiatra i psycholog, bo to nie jest normalne.

Nie jest mi potrzebny psychiatra. Do psychologa chodziłam ponieważ mezczyzna przyczynił sie do tego. Znam swoja wartośc, nie potrzebne mi sa komplementy, w ktore nie wiadomo czy wierzyc.