Nie rozumiem samej siebie

Ostatnio coraz częściej zastanawiam się nad swoim życiem i zauważyłam coś niepokojącego. Mam w sobie ogromną ciekawość ale szybko się nudzę. Może lepiej to zilustruje jakiś przykład.. Przez połowę swojego życia grałam na wiolonczeli i bardzo często (już jako mała dziewczynka ) prosiłam nauczyciela o jak najtrudniejsze utwory. Wtedy było to dla mnie korzystne bo rozwijałam się itd.. ale często nudziły mi się jeszcze zanim się ich dobrze nauczyłam.. Teraz, kiedy moja "muzyczna kariera" dobiegła końca, a rozpoczęła się "kariera naukowa" widzę ten sam problem.. Uwielbiam chemię z całego serca, ale można powiedzieć że ją rozumiem i wszystko tam jest dla mnie mniej więcej jasne. Co innego fizyka, która obecnie jest dla mnie troche owiana taką.. tajemnicą. Mam bardzo duże braki i myślę że dlatego tak bardzo fascynuje sie tym właśnie zakresem. Mój problem ogólnie polega na tym że za chwilę będę musiała wybrać kierunek studiów i co teraz? Wybiorę fizykę która po drugim roku mi się znudzi? Pomocyyy! Da się to jakoś leczyć?

Watpie zeby na studiach wszystko bylo dla ciebie takie jasne i zrozumiale, poza tym bwdziesz miala tez inne przedmiorty ktore bedziesz musialazaliczyc dla urozmaicenia. Moja rada wybierz kierunek pod katem zawodu jaki chcialabys pozniej wykonywac moze to ci pomoze rozwiązac dylemat.

Z własnego doświadczenia wiem, że warto wybierać studia według olbrzymiej pasji. Przed 5 lat studiów będziesz zgłębiała coś, w czym jesteś naprawdę świetna, a uwierz mi, tematyka chemii jest naprawdę szersza niż Ci się wydaje. W końcu nawet 60letni profesorowie mają ochote ja dalej zgłębiac.

jak wiekszosc kobiet