wizyta u psychologa, doświadczenia

Odbyłam swoją pierwszą wizytę u psychologa w związku z fatalnymi przeżyciami...miała być terapia i szczęście, a efekt jest taki, że nic nie powiedziałam na sesji poza tym, że jestem szczęśliwa i nie wiem jaki jest powód mojego płaczu:), generalnie 3/4 spotkania płakałam słysząc nawet pytanie o to czy miałam szczęśliwe dzieciństwo, tak reagowałam na wszystkie pytania ;). Nie potrafiłam wydusić z siebie słowa, na samą myśl o tym, że miałabym opowiedzieć o tym co tak mnie niszczy, miałam łzy w oczach..., chyba źle ze mną tzn. gorzej niż myślałam. Każde jej pytanie analizowałam pod kątem tego jaką informację chce uzyskać, zdania twierdzące oceniałam jako podchwytliwe- tzn. zmierzające do zdobycia informacji przeczących. Mądra Pani psycholog chyba nie do końca uwierzyła w moje szczęście i umówiła na kolejne dwie sesje... Jakie macie doświadczenia z wizyt u psychologów, kiedy uda mi się szczerze porozmawiać?

Moze trafilas na dobra psycholog z czasem sie przed nia otworzysz i pomoze Ci. Ja bylam 2 razy bylo benzadzuejne, zadnej terapii wypytywania sie o przeszlosc. Pytala sie co u mnie slychac co ostatnio robilam czy dalej biore tabsy przeciwdepresyjne. W wiekszosci "terapii" milczelismy. Wygladalo to tak jak spotkanie z nudna kolezanka z ktora gadka się nie klei. Jednym slowem zenada! dodam ze byly to 2 wizyty prywatne do dzis nie moge przezyc tej kasy.. moglam wydac na ciuchy, humor by sie polepszyl na chwilę :P

Psycholog wydaje się miła, mniej więcej jesteśmy w tym samym wieku, skończyłyśmy nawet ten sam wydział, na szczęście się nie znamy. Ciężko mi to ocenić, bo nie mam doświadczenia, ona zgadywała zadawała pytania, podsumowywała zachęcając mnie do rozmowy i to chyba mój problem, że wiem co nieco o psychologii klinicznej, generalnie interesowałam się psychologią :(, ciężko mi teraz otworzyć się przed człowiekiem.

najlepiej skorzystac z gabinetu z polecenia, ja trafiłem do http://psychoterapialegnica.com i jestem zadowolony. Znalazlem sedno mojego problemu i pracujemy z tym teraz.

Byłam u psychologa tylko raz, w wieku 19 lat. Byłam wtedy w związku z alkoholikiem, bałam się zmian w życiu i podejmowania wyzwań. Byłam totalnie zagubiona i nieszczęśliwa, odczuwałam szaloną niemoc, bezradność na wszystko. Otwieram się łatwo, więc przez godzinę płakałam i opowiadałam o wszystkim, psycholog z niemiłym, wręcz szyderczym uśmieszkiem przytakiwała i jedyny jej komentarz na koniec, to że to będzie długa terapia. Rozpisała mi wizyty, ale nie poszłam na kolejne, czułam się przez nią zbyt mocno oceniana i traktowana jak gówniara.

Ja wspominam dobrze, chociaż na początku się wstydziłam - jestem osobą z natury zamkniętą w sobie, dlatego niesamowicie ciężko było mi zacząć rozmawiać z obcą osobą (mimo że psycholog), i to o tym, co czuję! Ale jak się przełamałam, to potem pooszło. Chodziłam w Rzeszowie do http://www.psychoterapia-rzeszow.com.pl/.

A ja mysle ze sa u autorki dwie mozliwosci: albo sie otworzy przy nastepnych spotkaniach albo zwyczajnie ta psycholog, jako czlowiek, nie przypadla jej do gustu. Tak tez bywa, ze ludzie sa mili, staraja sie ale niestety nie "nadaja na naszych falach" i kontaktow z nimi unikamy. samo zycie

Jak najbardziej warto chodzić, ja z córeczka chodziłem od 2 roku życia i teraz mi za to dziekuję Tutaj macie podstawowe info co i jak

antonibraniewo.pl/wizyta-u-psychologa-dzieciecego-pomaga-mlodym-ludziom/