zmęczona przez poczucie winy, pomocy!!

mam 22 lata i czuję jakbym była odpowiedzialna za wszystko co złe.. Jestem bardzo wrażliwa (na swoje nieszczescie). Staram się być dobrym człowiekiem ale czasem puszczają nerwy i nie wszystko może jest tak jakbym chciała. Najgorsze, że ciągle się za wszystko obwiniam: a że ojciec popija często bo pewno ja nie byłam zbyt miała a to, że mi coś nie poszło bo przecież jestem głupia a pcham się gdzie nie trzeba. I tak mogłabym wymieniać tysiące. NAjgorsze, że często byłam krzywdzona w jakiś sposób przez innych. Np. przez chłopaka (byłego już oczywiście) który mnie publicznie zaczął obrażać bo.. tak po prostu. Potem się zakochał w kimś innym i ją już dobrze traktuje. Brat- któremu się ciągle coś nie podoba i mi non stop coś wypoimna- albo że zbyt wiele się uczę, następnym razem że idę na imprezę. Też mi potrafi naubliżać. I tak czuję, że w sumie to nikomu na mnie nie zalezy.. Może jedynie mamie. A tak? Nie mam dosłownie w nikim oparcia. Nigdy nie mogłam się nikomu wypłakać tylko wszystko dusze w sobie. Obecnie jestem już bardzo rozstrojona nerwowo, mam problemy ze snem. Wiem, ze powiecie iż to temat do specjalisty i pojdę tam ale dzisiaj.. hmm niemożliwe. Dlatego proszę Was o doradę bo tak bardzo boję się kłaść spać..

Nie wiem co Ci doradzić, ale życzę Ci żeby wszystko się poukładało i żebyś była szczeliwa.

Dobrze mogę popaplać. Nie przypominam sobie u siebie takiego uczucia bycia bezwartościowym, obwiniania się o wszystko ale mam takich znajomych i wiem że można się tego pozbyć, i to samemu bez pomocy psychologa.

powiesz jak? Zdaję sobie sprawę, ze to co ja przeżywam to nic w porównaniu z problemami innych. Za to też mi wstyd. Mam wiele powodów do radości a nie umiem tego docenić. Chciałabym po prostu przestać się martwić, denerwować o miłości nawet już nie marzę. Nie wiem co to prawdziwe szczęście

A co ci się udało, hymm? na pewno jest sporo takich nawet drobnych rzeczy, których na ogół się nie zauważa, a byś zwróciła na nie uwagę to będą cieszyć, od nich wejdziesz na większe sukcesy w końcu na duże a potem tu już tylko te wielkie. :)

po za tym mamy takie otoczenie że trudno się nie porównywać, dookoła wszystkim się udaje a u nas klapa, to tylko złudzenie, ludzie mają tendencje do chwalenia się wszystkim a klęski czy niepowodzenia chowają, jeżeli masz z tym problem to pomyśl że ci sami co cię krytykują godni są tego by ich skrytykowano, bo każdy się potyka to normalne

To jest normalne życie. Nie jesteś mitycznym Atlasem, dźwigającym na swych barkach problemy całego świata. Naucz się mówić "nie", przygotuj sobie parę tekstów uniwersalnych, by odgryźc się każdemu, kto Cię obraża. Ojciec popija, bo może ma problem alkoholowy, a to nie jest niczyja wina , tylko jego. Dla równowagi przypominaj sobie na koniec dnia, co dobrego wydarzyło się w Twoim życiu. Bo przedstawiasz swoje życie jako pasmo nieustających nieszczęść, a przeciez dobre rzeczy tez Ci się przytrafiają. Byly chlopak...no wlasnie, byly. Juz nie istnieje w Twoim zyciu, to wielki plus. Jesli cos Ci się nie udało, to następnym razem będzie lepiej, porażki są nawozem sukcesu. Myśl pozytywnie, bo pozytywne myślenie ściąga pozytywne rzeczy. Nie płacz, pobiegaj, pojezdzij na rowerze, przewietrz umysł i psychikę. Nie bierz wszystkiego do siebie i nie rozmuchuj drobnych spraw do rangi nieszczęścia. Pozdrawiam.