Sama jak palec.

Jestem raczej typem domownika, nie często można mnie spotkać na ulicy, może dla tego że oprócz chłopaka nie mam nikogo, ani przyjaciółki której mogłabym się wygadać ani koleżanek z którymi można wychodzić na "babskie wieczorki" W sumie to kontakty ze znajomymi urwałam kiedy poznałam mojego chłopaka, przedtem w głowie miałam tylko imprezy, alkohol dobra zabawa. Kiedy poznałam mojego chłopka to wszystko jakoś mi się "znudziło" chciałam spędzać z nim każdy wolny czas, moim "znajomym" to nie odpowiadało, były kłótnie spory "co teraz tylko z nim bedziesz się widywać", "kiedyś byłaś inna" i takie tam. Mojemu chłopakowi też nie odpowiadało to że jeżdżę po klubach bez niego (on wtedy nie mógł, rodzice i te sprawy) po czasie zrozumiałam, że tak nie może być że on tu ja tam, że towarzystwo jednak jest nie odpowiednie gdzie dla nich imprezy to podstawa przyjaźni, że nie można się spotkać gdziekolwiek indziej tylko na imprezie. No i tak już mijają prawie dwa lata a ja mam tylko mojego mężczyznę, gdzie on nie jest ze mną 24/7.. owszem mam koleżanki w szkole ale to nie to samo bo one poza szkołą mają swoje towarzystwo. Kiedy mówię mojemu chłopakowi, że nie chce wciąż siedzieć sama że chce żeby był przy mnie, on mówi mi że ma też inne obowiązki i nie siedzi domu tak jak ja... Nie mam ani zainteresowań, ani pasji, nie potrafię nawet tego w sobie odszukać..