Czy zostaniesz moją dziewczyną?

Mam na imię Rafał. Mieszkam w Krzyżu Wielkopolskim. Jestem zwykłym i zarazem niezwykłym trzydziestolatkiem spod znaku Raka. Może to coś znaczyć lub nie musi mówić absolutnie nic. Wielu rzeczy nie potrafię albo robię nie do końca dobrze, ale jest mnóstwo spraw, z którymi radzę sobie doskonale i sporo takich, które robię dokładnie jak trzeba. Uwielbiam jazdę na rowerze. Daje mi poczucie wolności i niezależności. Gdy wiatr gładzi mi twarz, czuję się jakbym mógł wszystko. Kocham muzykę. Taką, jaka akurat gra mi w duszy. Pobudza mnie do działania i pomaga tworzyć nowe plany i marzenia. Jestem zawsze szczery i uczciwy. Nie potrafię i nie chcę czegokolwiek udawać. Dotrzymuję obietnic lub niczego nie obiecuję, jeśli nie mogę ich dotrzymać. Wiem, że jest gdzieś dziewczyna, którą mógłbym pokochać. Obdarować podziwem i uwielbieniem. Zdaję sobie sprawę, że każda kobieta jest cudem, który należy szanować i miłować całym sercem. Wierzę, że niedługo na mojej życiowej ścieżce pojawi się kobieta, która będzie niezależna i wolna, a także świadoma swoich wartości. Taka, która pozwoli mi organizować dla nas romantyczne wieczory, porywać na niespodziewane wyprawy i zarażać radością. Chcę, by wszystkie poranki uśmiechały się do nas lustrem. By każde wspólne popołudnia dodawały skrzydeł stopom i niosły nas tam, gdzie powietrze ma smak spełnienia. Pragnę, aby wieczory śpiewały nam o zachodach słońca i niesamowitych historiach, które na nas czekają. A noce... Noce niech będą, jakie zechcą, bo gdy pokocham, wszystko będzie po prostu piękne. Czekam, by dzielić chwile i mnożyć szczęście. Może dołączysz? PS. Ten tekst pomogła mi napisać znajoma, która odczytała z moich skromnych słów, co siedzi mi w duszy. Chętnie podjąłbym się jakiegoś wyzwania dla rąk i umiejętności manualnych, a nie przelewania myśli na „papier”.