depresja

Mam 18 lat i lecze się na depresję... Coraz bardziej dobija mnie ta sytuacja, nie mam nawet z kim pogadać bo nikt nie ma dla mnie czasu a nie należę do tych co się podlizuja, nie potrafię się cały czas kogos prosić o uwagę... zbyt dużo razy juz się naprosilam. Nie wiem czy ta pora roku potęguje tą chorobę czy po prostu brak towarzystwa... Wiecie czego sie obawiam? Mojej przyszłości. Skończę szkołę (technikum)... i co dalej? Studia raczej sobie odpuszczę, chce szybko sie usamodzielnic. Czy ja znajde pracę? Czy bedzie mnie kiedykolwiek stac na kupno mieszkania... remont? Czy będę kiedyś żona i mamą? Nie daje mi to spokoju... Nie chce w wieku 80lat powiedzieć "spiepr.zylam sobie zycie".

Po pierwsze pozytywnie patrz w przyszłość. Nie można caly czas widziec wszystkiego w czarnych barwach. Wiem ze depresja jest ciezka choroba, jednak w glownej mierze to czy z niej wyjdziemy zalezy od nas samych. Musisz zaczac dostrzegac swiat w kolorach. Wnioskuje ze jestes mloda bo wspomnialas o technikum. Cale zycie przed toba. A to czy znajdziesz prace? No coz. Roznie to bywa. Tez przez to przechodzilem jednak postanowilem cos zmienic w swoim zyciu i nie martwie sie juz praca, ale to temat nie tutaj :)