Boję się, że jestem nienormalna

Hej. Jestem tu pierwszy raz. Ale powiem prosto z mostu. Jestem nienormalna. Wszyscy mi tak mówią i powoli zaczynamy to wierzyć. Czemu? Jestem tak strasznie optymistyczna, cieszę się byle czym, krzyczę, podobno strasznie piszczę jak mówię. Czyli zachowuję się jak dziecko. Dodam że teraz, pisząc to, mam 15 urodziny. Często chodzę w kucykach i po prostu traktują mnie jak dziecko. Często też podobno gadam od rzeczy i nie myślę.Próbowałam się zmienić na normalniejszą, ale nie wychodzi. Po prostu jestem za bardzo radosna. Nikt mnie przez to nie chce. Miałam chłopaka miesiąc, ale nagle zerwał, teraz mnie gnębi. I niby jestem wiecznie uśmiechnięta, to tak naprawdę ciągle mi smutno. Czuję się samotna (jestem osobą co strasznie potrzebuje towarzystwa), mam wrażenie że rodzice mnie nie kochają. Bardzo chciałbym mieć chłopaka lub przyjaciółkę od serca, ale nikt nie chce. Mam grono dobrych koleżanek, ale czasem i one mają mnie dość. Bo jestem nienormalna. Dodam także, że czasem płaczę, długi czas nie mogłam spać po nocach (teraz jest już dobrze), tnę się. Rodzice o tym nie wiedzą a ci znajomi, co wiedzą, mają to gdzieś. Wiele razy mówią mi, żebym leczyła się w psychiatryku lub najlepiej umarła. Mam często napady euforii, a czasem takiego doła, że chcę się zabić. I już parę razy miałam to zrobić, ale się boję. I przez to czuję się jeszcze gorzej. Mam wrażenie że ten świat nie jest dla mnie i że najlepiej będzie,jak zniknę. Pomożecie mi? Sama nie wiem, o co was proszę... Może o jakieś dobre słowo kub radę, co robić? Zabić się czy próbować być normalną?

Pomódl się do matki boskiej bajkowej iiiii.... zapent to śmieć.

Badz po prostu soba. Ludzie sa z natury rozni i to jest normalne i ciekawe. To dlatego swiat i ludzie sa ciekawi, interesujacy, dobrzy i zli, warci lub nie warci blizszego poznania. Natomiast Twoje ciecie sie wymaga pomocy specjalisty. Wybierz sie do psychiatry i wyjasnijcie dlaczego to robisz. Moze masz z czyms trudnosci, czujesz sie odrzucona. Najlepiej porozmawiac ze specjalista od ludzkiej duszy i uczuc znajacym sie na leczeniu roznych przypadlosci..

Choroba dwubiegunowa, musisz się leczyć psychiatrycznie moja droga.

jesteś osobą zdrową i właściwą tylko ten obłudny świat obecny sądzi ciebie niesprawiedliwie za to że masz piękne serce . Wejdź na stronę psychiatria.pl tam też pisze posty wiele zdrowych i pięknych młodych ludzi , których ten obecny świat nie docenia , a rodzice nie kochają .

ktoś kto jest jak dziecko nadaję się do nieba , piszę o tym w ewangelii

Jesteś w 200% normalną osoba. Należy się cieszyć z życia mimo wszystko. Wydaje mi się, że jesteś dzieckiem indygo bądź nawet kryształowym. Nie zdziwilabym się gdybyś byla po reinkarnacji. Głowa do góry rób swoje i żyj po swojemu. I pamiętaj, nie rób sobie krzywdy!

do psychiatry - choroba dwubiegunowa afektywna, a przynajmniej porozmawiaj o tym z kimś zaufanym dorosłym.

Jeżeli będziesz nienormalna nie będziesz tego wiedzieć.Jeżeli ktoś posiada własną ocenę tego co się z nim i wokół niego dzieje jest normalny.

Choroba afektywna dwubiegunowa ma charakterystyczne objawy. Stany depresyjne pojawiają się na zmianę ze stanami silnego pobudzenia. Dwubiegunówka to ciężkie schorzenie psychiczne, które dotyka głównie ludzi młodych. Nieleczone może zrujnować życie rodzinne, zawodowe oraz społeczne. Ale wczesne rozpoznanie i dobrze dobrane leki pozwalają chorym z chorobą afektywną dwubiegunową dobrze funkcjonować.