Jaka chciałabym być vs jaka jestem

Chciałabym pochodzić z normalnej pełnej rodziny, być dziewicą, nie mieć przeszłości miłosnej. Chciałabym być lubiana przez innych, przyjacielska, mieć szansę na fajnego faceta i nie być z niższej ligi. Ja mam 21 lat, mam już dziecko, z facetem niedługo się rozstanę, bo nie ma między nami już szacunku i miłości. Nie jestem lubiana, ludzie mnie zwykle ignorują, żaden facet mnie nigdy nie podrywał (z mężem poznaliśmy się przez net i to nie był normalny flirt). Faceci nie są przy mnie gentelmenami, mają mnie w d***e, a do innych lasek się przymilają, starają wypaść jak najlepiej. Mąż też się nigdy nie starał w związku, niczego mi nie kupował, nie robił nic miłego żeby mnie nie stracić. Nawet jeśli ktoś się mną zainteresuje to po rozmowie ze mną ochładza kontakt, ignoruje mnie, a jestem miła, niewulgarna, nie gadam głupot. Do tego gdyby ktokolwiek się dowiedział, że mam dziecko to już w ogóle nikt by ze mną nie rozmawiał. Studiuję, ale nie jestem z grupą jakoś zżyta i czuję się jak piąte koło u wozu. Do tego mam kompleksy na temat swojego wyglądu, sam mąż mówi, że mi nawet żadne operacje nie pomogą, bo jestem stworzona brzydko. Ciągle mi wypominał moje wady choć dobrze wiedział, że miałam od dziecka kompleksy. Niby był zakochany, ale stwierdził, że nigdy nie byłam w jego typie i był ze mną z litości. Czuję się beznadziejnie, jak ostatnie g****o.

Kochana! Przecież Ci się drzwi do psychologa same otwierają. Odrazu widać, że masz problem z samoakceptacją. Ludzie traktują Cię tak jak im na to pozwalasz. Masz bardzo małe poczucie własnej wartości. Najpierw powinnaś zmienić nastawienie do siebie. Jesteś bardzo młoda. Całe życie przed Tobą. Możesz być taka jak chcesz. Przeszłości nie zmienisz. Musisz ją zaakceptować. Ale to jak będzie wyglądało Twoje życie zależy tylko od Ciebie. I nad tym pracuj