Jestem aspołecznym samotnikiem i źle mi z tym

Czuję, że przez swoją postawę zrażam do siebie innych, a co za tym idzie - zaprzepaszczam szanse na przyjaźń i miłość. Z drugiej strony, mam problem z tym, żeby stać się osobą bardziej towarzyską. Wszelkie propozycje grupowych wyjazdów, spotkań itp. działają na mnie jak płachta na byka. Szczególnie gdy są to wyjazdy zaplanowane z większym wyprzedzeniem czasowym. Ostatnio wzięłam w czymś takim udział i to była gehenna. Z trudem przychodziło mi robienie dobrej miny do złej gry... Zastanawiam się, czy ktoś taki jak ja nadaje się do związku. Czy odnalazłabym się w nim?

byles tam k*****arzu ze mna? niebywale :D

Znowu jakiś troll zaśmieca mi temat...

niemozliwe ze knur posiadajacy swoj chlewik i toczace sie w nim zycie z maciorą i prosiętami lata po całej polszy / :D

Ja mam podobnie. Nigdy faceta nie mialam i wiem, ze miec nie bede. Nie nadaje sie do zwiazku i mezczyzni uwazaja to samo, ze bylaby ze mna meka. Nigdy bym sie nie odnalazla w zwiazku, meczylabym sie, a mezczyzna jeszcze bardziej ze mna. Zaden facet nigdy by mnie nie zaakceptowal i mojego zycia. Wiele w zyciu przezylam i moje slowa nie sa wyssane z palca. Poznalam siebie na tyle dobrze i reakcje ludzi na moja osobe, ze nie mam nawet ochoty juz probowac kogos poznac, bo potem tylko cierpie. Przez to, ze ludzie mnie nie akceptuja, wysmiewaja, obgaduja, a to boli i jeszcze bardziej sie od nich odsuwam.

ciapulku przecież jesteś w zwiazku z robaczkiem:P to się nie liczy:P?

Ja tez jestem aspoleczna a mam meza i dzieci. Nie lubie wielkich imprez czy spotkan z ludzmi. Zawsze jest dla mnie mekka jak musimy do kogos isc no ale zaciskam zeby i ide. Nie lubie byc sama, kocham meza i dzieci i moja rodzina mi w zupelnosci wystarcza i nie potrzebuje sie z nikim spotykac.

nie jestes aspoleczna

No moze nie aspoleczna ale fobie spoleczna posiadam :/

Ale przez co ludzie Cie nie akceptuja? Wiesz co kiedys tez myslalam, ze inni mnie wkolko osadzaja, czulam sie niezrecznie i sztucznie rozmawiajac z jakims dalekim znajomym np na ulicy. Zaczelam terapie, biore leki i co sie zmienilo? Przestalam sie przejmowac ludzmi, nie staram sie o znajomych, nie analizuje wszystkiego. Nagle znalezli sie ludzie ktorzy chca ze mna spedzac czas, pisza smsy, dzwonia.

21:10 - Podobnie jak ty nigdy nie byłam w związku i prawdopodobnie tak już pozostanie. Nie wyobrażam sobie bycia z drugim człowiekiem, ciągłych telefonów, smsów, troszczenia się o mnie. Wystarczy, że ktoś ze znajomych zaczyna non stop szukać ze mną kontaktu i już mam ochotę tej osobie przywalić. Oczywiście tego nie robię, bo nie chcę uchodzić kogoś konfliktowego - jeśli już, stosuję uniki. Mam wyrzuty sumienia, że taka jestem. Ludzie w większości są dla mnie mili, co niektórzy chcą mnie bliżej poznać, a ja robię wszystko, żeby ich zrazić do siebie. Robię krzywdę innym, jak i sobie.

spadaj kmiocie do geny:P

A nie mozecie tego leczyc? Jaks terapia mysle ze by pomogla.

21:16 - Myślę, że jednak jestem, skoro nad kontakty z ludźmi stawiam samotne wypady w góry z aparatem w zanadrzu, książki i muzykę. Męczą mnie wszelkie spotkania o charakterze grupowym. 21:14 - Rozumiem Cię. Mnie też rodzina i kilku przyjaciół wystarcza w zupełności. Kiedyś, kiedy byłam młodsza, chciałam być lubiana i popularna, ale z czasem doszłam do wniosku, że to wcale nie jest takie fajne, jak się wydaje na pozór. 21:22 - Nie czuję się nieakceptowana przez ludzi. Powiedziałabym, że jest przeciwnie - w ostatnich latach otrzymuję od nich sporo przejawów sympatii. Tyczy się to i kobiet, i mężczyzn. Uchodzę za sympatyczną i niegłupią osobę. Pomimo tego trudno przeobrazić mi się w duszę towarzystwa. Owszem, jestem miła i otwarta, ale tylko na krótką metę. Jeśli czuję, że ktoś za bardzo ingeruje w moje życie, momentalnie zaczynam tego kogoś unikać. Niestety mam takiego pecha, że przyciągam do siebie ludzi typu "przylepy". Takim osobom trudno jest zrozumieć, że potrzebuję dużo ciszy i przestrzeni i że nie zawsze mam ochotę spotykać się z nimi. Czy zawsze byłam taką samotnicą? Nie. Przez lata mocno zabiegałam o akceptację i sympatię ze strony innych. Chciałam być lubiana i popularna. Bezskutecznie. To doprowadziło mnie z czasem do depresji. Wtedy pojęłam, że nie tędy droga. Znalazłam sobie pasje i to na nich skoncentrowałam swoją uwagę. O dziwo, właśnie wtedy ludzie zaczęli mnie lubić.

21:50 - Byłam już kiedyś na terapii grupowej. Pomogła mi tylko ociupinkę - może i się otworzyłam co nieco, ale do duszy towarzystwa nadal mi daleko. Mam z tego powodu wyrzuty sumienia, że taka jestem.

Nie jesteś aspołeczna, po prostu zmądrzałaś i poszłaś swoją drogą.

Czy ja wiem, czy aż tak zmądrzałam. :)

chora CHORA chora i to zdrowo na głowę.. tydzień czasu mnie nie było na cafe

ja nie chce innych ale jego tak bo jest wyjątkowy i taki jak ja

chcesz z knurem w jego chlewiku przebiegować ?