Jestem na granicy odejścia od wiary.

Nadak wierzę w istnienie Boga (w końcu ktoś musiał stworzyć to wszystko) ale nie podoba mi się wizja bożego szczęścia. - Bog cię kocha - słyszę często - i chce żebyś był szczęśliwy. - To dlaczego nie jestem? - odpowiadam wtedy. - Dlaczego Bog zsyła na mnie cierpienia? - Bo cię tylko doświadcza i sprawdza twoją wiarę. "Kogo kocham tego karcę" jak jest napisane. - Ale te jego cholerne karcenia odbierają mi radość! - Bo nie umiesz odkryć radości płynącej z krzyża. Powinieneś cieszyć się z cierpień i ofiarować je za dusze czyśćcowe. Krzyż to radość chociaż przez łzy. Trzeba być wdzięcznym nawet za trudne doświadczenia. - Czyli jak wezmę teraz siekierę i odrąbię ci rękę to nie tylko będziesz mi wdzięczny za krzyż do końca życia ale zaczniesz skacać z radości? - No coś ty, głupi kurfa jesteś! - Ja tylko na realia próbuję przełożyć to o czym mi teoretyzujesz. Myślałem, że wizja krzyża kalectwa ucieszy cię szczerzea a tymczasem dostrzegam przerażenie w twoich oczach. O Teraz mam pytanie do wierzących kafeteriuszy/kafeterianek. Po co wy piertolicie głupoty w które tak naprawdę sami nie wierzycie?

No tak. Do moralizowania to wszyscy ale jak zadam średniobwygodne pytanie to nagle nikt.

Ja wierzę że rano muszę wstać i Bóg mi tego nie każe.

Jednak nie jesteś taki inteligentny za jakiego się masz. A nie wierz sobie, Twoja sprawa.

@ gość dziś Jednak nie jesteś taki inteligentny za jakiego się masz. A nie wierz sobie, Twoja sprawa. x Oto odpowiedź na wszystkie moje wątpliwości. Tylko czemu mam wrażenie, że jak zawsze tą odpowiedzią jest ucieczka?