Pęka mur, a ja zaczynam się trochę bać

Od kilku miesięcy jestem w związku rozpoczętym romansem. Generalnie mamy własne życie i przestrzeń nie wnikając za mocno w życie drugiego (byle się nie zdradzać). Tak było wygodnie dla niego i dla mnie, jesteśmy typami wolnych duchów. No taki związek-romans. Ale ostatnio coś zaczęło pękac między nami. Więcej rozmów, wspólnych wyglupow, sex nie zawsze (nie ma to nic wspólnego ze spadkiem pożądania, po prostu potrzeba zwykłego przytulania i rozmów czasami przewazala), a po sexie jeszcze czulsze przytulanie niż zazwyczaj. Teraz widzę, że niby chciałam prawdziwego związku, ale zaczynam się bać, że mnie całą pochłonie uczucie do niego, dlatego chyba dawałam mu sprzeczne sygnały...żeby być blisko, ale nie aż tak bardzo. Bałam się, on raczej też, dlatego był taki dystans między nami, a teraz boję się, że zglupieje jak zacznie się to rozwijać. Wniosek taki dla kobiet cierpiących, że nie udaje im się relacja z mężczyzną...przemyslcie czy tak naprawdę jesteście gotowe zrzucić to wyobrażenie powstałe w głowie i świadomie chcecie poświęcić temu serce, bo może to podświadomie tkwić w nas i same w jakiś sposób tego nie dopuszczamy...