Mam okropnego doła, nie wiem, co robić

Dzień dobry wszystkim! Postanowiłam napisać, bo już sama nie wiem, co mam robić, jak patrzeć na niektóre sprawy. Mam 23 lata, mieszkam z moim chłopakiem za granicą. Przeprowadziliśmy się ze względu na studia i lepszą pracę. Żyje nam się ok, jesteśmy ze sobą szczęśliwi. Ale jest problem, który mnie wykańcza. Tęsknota za rodziną zostawioną w Polsce. Mimo, że nie mieszkam już w domu 4 lata (z czego rok za granicą), to ostatnio nie radzę sobie z wyrzutami sumienia. Ciągle martwię się o moją babcię, która jest tu sama, bo każdy ma ją gdzieś (mimo, że jej dzieci mieszkają niedaleko). Całymi dnami przesiaduje sama, bardzo rzadko zdarza się, że ktoś ją odwiedzi. I ja nie potrafię żyć, wiedząc, że ona jest taka samotna. Nie potrafię być szczęśliwa. W tym samym mieście co ona mieszka 7 jej wnuków i dwoje dzieci, a tylko ja jej pomagam... nie wiem już co robić... czy wracać, czy zostać. Po prostu czuję, ze nie mam prawa do własnego życia, do tego by być szczęśliwą. Może jest tu ktoś, kto naprostowałby moje myślenie? Ciągle kłócę się z moim ukochanym o to ,ze mieszkamy tak daleko od rodziny. Ale w głębi serca, ja chcę zostać tu, gdzie mieszkam... chodzi tylko o to, że ja czuję się za wszystkich odpowiedzialna. Czuję, że każdego krzywdzę, jak mnie nie ma.... Bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi