Matka adopcyjna mnie nie kocha

Otóż tak... gdy miałam 6 lat moja mam umarła...(taty nie miałam, umarł) była najwspanialszym człowiekiem na ziemii...życzliwa, troskliwa, kochająca... jak miałam 7 lat do inna mama mnie adoptowała. Ale to był koszmar... biła mnie, wstydziła się mnie(przy znajomych gdy się pytali czy jestem jej córka to krzyczała, ze nie) nigdy nie powiedziała do mnie kocham cię. Jedynie mi się to przyśniło ale zdałam sobie sprawę, ze to był sen. Moja prawdziwa mama zostawiła mi misiaczka.. kocham go, płakałam do niego, z nim rozmawiałam i jest dla mnie jak... no cóż.... kocham go jak mamę... ale to babsko mi go zabrało i prawie spaliło... ale uratowałam go... jest dalej ze mną... 3 lata temu( miałam 15 lat) uciekłam z domu.... i nie wróciłam. Po prostu wszystko spakowałam. Teraz się jakoś utrzymuje(do 18nastki brakuje mi tylko 5 miesięcy) matka dalej mnie dręczy ale nie tak jak kiedyś... codziennie przychodzę na cmentarz i rozmawiam z mamą... oczywiście rozmawiając mam tu na myśli wyobraźnie... ostatnio miałam sen gdzie było ze właśnie to wszystko to był sen i mama żyje ale.... gdy się obudziłam płakałam 7 godzin... nie byłam lubiana, wiec miałam sporego pecha... mam chyba depresje, ale nie wiem tego... macie jakieś rady? Przepraszam za jakieś błędy ale sami wiecie nie wszystko ze mną ok..:.

Kochanie popłakałam się, jesteś dzielna i wiem, że los się odwróci i będziesz szczęśliwa, tego ci życzę z całego serducha :*

Przynajmniej nosisz w pamięci obraz życzliwej, kochającej cię nad życie matki. Ja noszę obraz wrednej egoistycznej suki, ktora mnie okradła i wyrzuciła z domu.