Mam gdzieś świat, czy dobrze robię?

Mam 22 lata i mówiąc kolokwialnie "obraziłam się na świat". Od dziecka stałam z boku, nie miałam znajomych, a tym bardziej przyjaciół. Z biegiem lat było coraz gorzej, a ja robiłam wszystko żeby to zmienić. Zmieniłam styl ubierania, zaczęłam o siebie bardziej dbać, walczyłam o zmianę swojego zachowania. Zaczęłam się częściej uśmiechać do ludzi, zagadywać, być wyluzowana. Jak się domyślacie nic to nie dało. Od pewnego czasu przestałam się już starać o uwagę i sympatię innych, mam ludzi w dupie i vice versa. Czuję się z tym nadal beznadziejnie, bo brakuje mi towarzystwa jednak odpadł mi przynajmniej element rozczarowania i wstydu przy odrzuceniu. Teraz jestem olewana, ale przynajmniej oni mają powód by to robić. Jak myślicie czy dobrze zrobiłam obrażając się na świat?