Inny facet

 Witam,opiszę wam moją sytuacje,bo sam już sobie z tym po prostu nie radze. Wyżera mnie to od środka. Jestem ze swoją dziewczyną 7 lat. Mamy 1.5 roczną córkę. Od dawna średnio nam się układało,po porodzie było lepiej aż do czasu jej powrotu do pracy. Nie mając nikogo kto może nam pomóc z córką,zdecydowaliśmy się na osobne zmiany. Czyli wygląda to tak,że gdy ja mam wolne,to ona pracuje,a gdy ja pracuje to ona ma wolne i tak cały tydzień. Bez nawet jednego dnia wolnego. Ta sytuacja nas jeszcze bardziej od siebie oddaliła. Myślałem,że wytrzymamy aż córka pójdzie do przedszkola i wtedy coś zmienimy. Stało się to,że na swojej zmianie kogoś poznała,kto dał jej wsparcie,pomagał,wkręcał się,aż się wkręcił...Dowiedziałem się jakiś miesiąc temu o tym,może półtora. Pierw oszalałem,zachowałem się średnio,przyznam uczciwie,wygarnąłem wiele złych słów. Później przyszedł smutek,żal,ciągle drążyłem,próbowałem ją namówić żebyśmy spróbowali jeszcze raz,że wybaczę ale musi zerwać z nim kontakt tylko,że ona średnio tego chciała,mówiła,że woli być teraz sama i że to nie ma sensu itd. Po jakimś tygodniu,może dwóch,bardzo ciężkich, ciągłych moich próbach rozmów,monologach,tak ją zmęczyłem,że miała dość. Próbowałem wszystkiego,aż w końcu doszło do tego,że się wyprowadzam. Wtedy trochę oprzytomniała i chciała spróbować,wzięła chorobowe w pracy 2 tyg. Było dobrze. Nawet mówiła,że mnie kocha i że żałuje. Parę dni było spoko. Ja byłem szczęśliwy ale bardzo zraniony i przez to czasem zrobiłem jakiś wyrzut,znów zaczynałem te monologi. Ona miała tego dość. Tak było przez parę dni,wspaniale a później znów jakiś zgrzyt. Tylko,że ciągle czułem,że coś jest nie tak. Tak jakby tęskniła zanim,coś ukrywała. To sprawiało,że ja się nakręcałem jeszcze bardziej i drążyłem. Poźniej wróciła do pracy i benc. Wszystko jej wróciło,powiedziała mi,że się w nim zakochała...Świat runął w gruzach ponownie...Ja uznałem,że na siłę nic nie zrobię,przestałem biadolić te monogoli bez sensu,powiedziałem,że się wyprowadzam,ona spotkała się z nim kilka razy,dał jej jakieś prezenty,kwiaty...Szczęśliwę gołąbki. Jak wracałem z pracy to byłem miły i nie robiłem wyrzutów,kilka razy się zbliżyliśmy,wczoraj ze sobą spaliśmy,a ciągle jest plan,że w niedziele się wyprowadzam. Mam wolny weekend,a ona z tego powodu ma urlop. Najgorsze jest to,że jak się wyprowadzę to nie dam rady na pełen etat zajmować się z córką,wiec on ma jej pomóc. Na razi się nie wprowadzi,bo to wspólnie wynajęliśmy to mieszkanie i w każdej chwili mogę wrócić i będziemy żyć osobno. Uważam,że ciągle coś do mnie czuje ale przy nim na tą chwile wypadam blado....Mam nadzieję,że wyprowadzka coś zmieni,że zatęskni i coś zrozumie ale z drugiej strony się boję,że bardziej się zbliży do niego i wyleczy mnie nim....Nie wiem co mam zrobić,nie umiem żyć,jeść. Zabija mnie ta sytuacja. Co radzicie? Zostanie tutaj wątpię,że coś da. Będzie gorzej,w końcu nie wytrzymam gdy wrócę po pracy i będę widział,że wraca ze spotkania i to jeszcze z moją córką. Ale wyprowadzenie się i mieszkanie na kanapie u brata mnie przeraża. Co radzicie?

Masakra. Podziwiam że potrafisz w tym tkwić. Jak się czyta takie historie to człowiek zdaje sobie sprawe że życie w pojedynke nie jest złe. Zresztą też już swoje przeszedłem.

Masakra to mało powiedziane. Nie opisałem tego co przechodzę ale wygląda to jak tortura od rana do wieczora i powtórka w nocy. Czuję się tylko lepiej gdy wracam i widzę ją i córkę ale ona wtedy sobie pisze z nim. Bo przecież nie jesteśmy razem:). Dziś wracam a tam kwiaty jakieś,bo przecież walentynki. Nie wiem co mam robić,zabija mnie ta sytuacja.