Lepiej byc samej czy w zwiazku z kims kogo sie zna

on to moj byly. znamy sie dosyc dlugi czas, ale sie rozeszlismy. teraz chce zebym wrocila, probuje mnie w ten sposob namowic - ze we dwojke bedzie sie lepiej zylo. to jakies straszne. a ja sie przy tym boje ze jesli sie nie zgodze to zostane sama do konca zycia. on stawia warunki - albo sie godze albo koniec. mam nie pytac, nie dzwonic, nie dowiadywac sie. tylko jak mozna tak wykreslic kilka lat swojego zycia? wiem ze jestem troche jak pies ogrodnika. on mnie troche teraz przeraza tym swoim fanatyzmem, ale z drugiej strony znam go i wiem ze to dobry czlowiek. tylko ze chyba chcemy od siebie czegos innego.

To dlaczego się rozstaliscie? Jakiś powód musiał być...

10 minut temu, Gość Gość napisał:

To dlaczego się rozstaliscie? Jakiś powód musiał być...

bo chcialam czegos wiecej - rodziny, wspolnego mieszkania lub chociaz rozmow o tym, planow. a dostalam tylko lekcewazace polodpowiedzi. a teraz jestem niewdzieczna bo on chce mi to dac a ja juz nie chce. i moja wina. wtedy - bo stawialam warunki  i go denerwowalam, a teraz przeciez mam co chcialam a i tak mi zle. czuje sie naciskana, manipulowana, wzbudza we mnie poczucie winy. bo to on mi nie moze zaufac, jemu jest ciezko. a rozstalismy sie przez niego. dostal wiecej szans niz ktokolwiek inny by nawet pomarzyl. kazda zmarnowal. tkwilam lata przy nim czekajac na zmiane. i sie nie doczekalam. 

a z drugiej strony moge mu zaoferowac przyjazn i o tym mowilam. zeby zaczac od tego. oczywiscie on nie chce. albo w jedna albo w druga strone. i znowu jestem ta zla. dostaje ode mnie tyle ile moge mu dac, ale jemu jest malo. nie chce tracic z nim kontaktu. to dobry czlowiek, ale chyba nie dla mnie. chce wiedziec jak mu sie zyje, ze mu dobrze albo zle. ze jest szczesliwy. to cos zlego?

babie nie dogodzi, taka natura