Mam koleżankę z depresją i czuję się...

Bierze leki i jest dość obeznana z tematami psychologicznymi. Pomogła mi bardzo, kiedy spotykałam się bardzo toksycznym facetem oraz kiedy po zerwaniu z nim wychodziła z dołka. Minęło już sporo czasu i ona ciągle mnie gniotła (jestem osobą zamkniętą na ludzi i boję się zaangażowania itp.) mówiąc o różnych psychologicznych sprawach jakby stała się moją prywatną psychoterapeutką. Jestem jej wdzięczna za tą pomoc ale... ja chcę już zamknąć ten rozdział, nie chcę o tym rozmawiać, nabieram wiatru w żagle i być może nie ułożę sobie życia typu rodzina itp. Na początku te rozmowy były ok ale im dłużej się zagłębiałam w te psuchologiczne sprawy tym bardziej robi mi się mętlik w głowie. Kiedy się z tego wycofałam i przestałam tak rozmkniać siebie i to co się stało, poczułam się lepiej. Te ciągłe analizy, jak się to stało, dlaczego, co sprawiło że w to weszłam i dlaczego jestem jaka jestem mnie samą doprowadza do depresji... Wiem już jakich typów facetów unikać ale każda rozmowa z nią, kiedy traktuje mnie jak swojego pacjenta zaczyna mi przeszkadzać. Mam dość tego psychologicznego blefu ale nie chcę z nią zrywać kontaktu. Mam wrażenie jednak, że odkąd się odciełam od tego tematu to nasze relacje uległy ochłodzeniu... Czy to możliwe, że jej smutki wpływają na mnie? Jak sobie z tym poradzić? Kiedy się czymś ekscytuję to po rozmowie z nią czuję się znów zgaszona... Czy ktoś z was przyjaźni się z osobą z depresją? (taką zdiagnozowaną i leczącą się) I jaki to ma wpływ na was?

moim zdaniem przeterapeutyzowana jest i na tym etapie jest to szkodliwe dla was obu. Ostatecznie ona jest nadal tylko pacjentką i jak wielkiej by nie miała wiedzy i doświadczenia nie ma uprawnienia aby Ciebie leczyć.

No tak, pomogła ci teraz nabierasz wiatru w żagle dzięki niej, także możesz już ja kopnąć w dvpe i poszukać sobie nowej 

 

Bierze leki i jest dość obeznana z tematami psychologicznymi. Pomogła mi bardzo, kiedy spotykałam się bardzo toksycznym facetem oraz kiedy po zerwaniu z nim wychodziła z dołka. Minęło już sporo czasu i ona ciągle mnie gniotła (jestem osobą zamkniętą na ludzi i boję się zaangażowania itp.) mówiąc o różnych psychologicznych sprawach jakby stała się moją prywatną psychoterapeutką. Jestem jej wdzięczna za tą pomoc ale... ja chcę już zamknąć ten rozdział, nie chcę o tym rozmawiać, nabieram wiatru w żagle i być może nie ułożę sobie życia typu rodzina itp. Na początku te rozmowy były ok ale im dłużej się zagłębiałam w te psuchologiczne sprawy tym bardziej robi mi się mętlik w głowie. Kiedy się z tego wycofałam i przestałam tak rozmkniać siebie i to co się stało, poczułam się lepiej. Te ciągłe analizy, jak się to stało, dlaczego, co sprawiło że w to weszłam i dlaczego jestem jaka jestem mnie samą doprowadza do depresji... Wiem już jakich typów facetów unikać ale każda rozmowa z nią, kiedy traktuje mnie jak swojego pacjenta zaczyna mi przeszkadzać. Mam dość tego psychologicznego blefu ale nie chcę z nią zrywać kontaktu. Mam wrażenie jednak, że odkąd się odciełam od tego tematu to nasze relacje uległy ochłodzeniu... Czy to możliwe, że jej smutki wpływają na mnie? Jak sobie z tym poradzić? Kiedy się czymś ekscytuję to po rozmowie z nią czuję się znów zgaszona... Czy ktoś z was przyjaźni się z osobą z depresją? (taką zdiagnozowaną i leczącą się) I jaki to ma wpływ na was?

...alaj egoisto najpierw ci pomogla a teraz ja olewasz w dupe cie powinna kopnac

masz racje, pusc wolno przeszlosc, jak chcesz mozesz ja nauczyc radosnego spedzania czasu zamiast biadolenia nad psychika, np idzcie pograc w siatke:)