Zawsze powtarzałam, że nie zmienię nazwiska po ślubie. Moją panieńskie bardzo mi odpowiadało, czułam się do niego przywiązana - Kwiatkowska. Uważam też, że było po prostu ładne. Zaręczyłam się i w ogóle o tym nie myślałam, do momentu aż poszliszmy do urzędu cywilnego po dokumenty do ślubu kościelnego i musieliśmy podać jakie nazwiska będziemy mieli po ślubie i jakie dostaną nasze dzieci, tu szok.
Nie podjęliśmy tej decyzji, wyszliśmy z urzędu, nic nie załatwiając. Poprawka. Ja nie podjęłam decyzji. Mój mąż nie musiał się na niczym zastanawiać, bo on przecież nic nie zmienia.
Przedstawię teraz powody, dlaczego się wahałam. Po pierwsze jak już mówiłam lubię swoje nazwisko, po drugie zaś nazwisko mojego męża jest po jego ojczymie, który wywodził się z trochę patologicznej rodziny lubiącej alkohol.
Próbowałam z kimś porozmawiać o moich wątpliwościach… koniec końców poszłam zła do urzędu i wpisałam, że przyjmuje nazwisko męża. Czas mijał, ja nie mogłam z nikim o tym porozmawiać, nie umiałam podjąć decyzji i poddałam się tej tradycji.
teraz już minęło 5 miesięcy od ślubu, nie podoba mi się to jak się podpisuję, w pracy też mi mówili, że miałam ładne nazwisko.
Myślę nad powrotem, chociaż z uwagi na męża może zostawiłabym dwuczłonowe.
co wy o tym myślicie?
