Skocz do zawartości
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki, które zawierają...
Szukaj wyników w...

andz

Zarejestrowani
  • Zawartość

    1
  • Rejestracja

  • Ostatnio

Reputacja

0 Neutral
  1. Witajcie, Samodzielnie sprzedaję mieszkanie i spotkała mnie sytuacja, która wzbudziła mój duży niepokój. Chciałabym poznać Wasz punkt widzenia, szczególnie czy słusznie odmówiłam sprzedaży mieszkania tej osobie i jak interpretujecie jej późniejsze zachowanie. Ale po kolei. Na początku października zadzwoniła do mnie kobieta zainteresowana obejrzeniem mieszkania. Powiedziała, że nie szuka lokalu dla siebie, lecz dla starszej osoby. Już podczas pierwszej rozmowy coś mnie zaskoczyło. Kobieta praktycznie w ogóle nie pytała o mieszkanie — nawet o podstawowe kwestie, takie jak wysokość czynszu czy koszty utrzymania. Zamiast tego niemal całą, około 20-minutową rozmowę poświęciła opowiadaniu o swoich sprawach osobistych. Na oględziny przyszła ze starszą kobietą, którą przedstawiła jako swoją matkę. Mieszkanie obejrzała bardzo pobieżnie, nie zadając prawie żadnych pytań. Nie próbowała również negocjować ceny, choć jest ona stosunkowo wysoka jak na lokalny rynek. Po niespełna siedmiu minutach oględzin oznajmiła, że chce kupić mieszkanie. Jednocześnie przyznała, że nie ma ani gotówki, ani zdolności kredytowej. Wyjaśniła, że formalnym nabywcą będzie osoba trzecia, która zaciągnie kredyt hipoteczny, natomiast ona będzie spłacała raty. Następnie ponownie zaczęła opowiadać o swoich prywatnych sprawach. Kiedy próbowałam ustalić, kim jest osoba, która miałaby formalnie kupić moje mieszkanie, kobieta odpowiadała niechętnie, bardzo krótko i szybko ucinała temat. W końcu powiedziała, że będzie to znajoma osoba wykonująca zawód cieszący się społecznym zaufaniem, która wszystko mi wyjaśni podczas spotkania sam na sam w moim mieszkaniu. Podkreślała, że na tym spotkaniu mam być sama. Dodatkowo oznajmiła, że oczekuje zagwarantowania jej i matce praw do zamieszkania w lokalu oraz że odpowiednie postanowienia muszą znaleźć się w tym samym akcie notarialnym, w którym nastąpi sprzedaż mieszkania. Nie zgodziłam się na proponowane warunki. Kiedy wyrażałam sprzeciw wobec niektórych jej propozycji dotyczących transakcji, kobieta odwoływała się do wzajemnego zaufania. Powiedziała między innymi: „Ja pani ufam, więc pani też powinna mi zaufać”. Nie zmieniło to jednak mojego stanowiska. Następnego dnia zaczęły się telefony i SMS-y. Kobieta poinformowała mnie wiadomością, że jej mąż był w banku i że otrzymają kredyt za około trzy tygodnie. Było to dla mnie zaskakujące, ponieważ podczas oględzin mówiła, że mąż nie chce kupować mieszkania, gdyż woli mieszkać w domu. Nie odpowiedziałam na tę wiadomość. Pomimo mojego konsekwentnego milczenia kobieta nadal niemal codziennie próbowała się ze mną kontaktować. W kolejnych SMS-ach przedstawiała zmieniające się wersje finansowania zakupu. W jednej z ostatnich wiadomości oznajmiła już, że to ona sama będzie formalną kupującą Nie odpowiedziałam na żadną z tych wiadomości, nie odbierałam również telefonów. Próby kontaktu trwały niemal codziennie przez około dwa tygodnie od oględzin, mimo że ani razu nie odpowiedziałam. Co więcej, po około trzech tygodniach mojego milczenia otrzymałam połączenie z numeru, który według publicznie dostępnych informacji był przypisany do osoby wykonującej zawód cieszący się społecznym zaufaniem, odpowiadającej opisowi osoby, o której kobieta mówiła podczas oględzin. Tego telefonu również nie odebrałam, dlatego nie znam celu połączenia. Dodam, że nie podpisałam żadnej umowy, nie przyjęłam żadnych pieniędzy ani nie zobowiązałam się w żaden sposób do sprzedaży mieszkania tej osobie. Cała sytuacja wzbudziła mój duży niepokój. Szczególnie zastanawia mnie uporczywość kontaktów mimo mojej odmowy i całkowitego braku odpowiedzi. Chciałabym poznać Wasze opinie: 1. Czy Waszym zdaniem zachowanie tej kobiety podczas oględzin było typowe dla osoby rzeczywiście zainteresowanej zakupem mieszkania? 2. Jak oceniacie proponowany sposób finansowania oraz żądanie zagwarantowania praw do zamieszkania osobom, które nie miały być formalnymi właścicielami? 3. Czy niemal codzienne telefony i SMS-y przez dwa tygodnie, mimo konsekwentnego milczenia sprzedającego, są normalnym zachowaniem? 4. Jak zinterpretowalibyście późniejszy telefon z numeru przypisanego do osoby, o której wcześniej wspominała? 5. Czy słusznie zakończyłam rozmowy i odmówiłam dalszych negocjacji? 6. Czy bank udzielający kredytu hipotecznego na zakup mieszkania zaakceptowałby sytuację, w której w tym samym akcie notarialnym ustanowiono by na rzecz osób trzecich prawo do zamieszkiwania w lokalu, np. służebność osobistą mieszkania lub prawo dożywocia? Czy takie obciążenie nieruchomości mogłoby spowodować odmowę uruchomienia kredytu?
×