Co się ze mną dzieje?

Nie potrafię już normalnie egzystować. Ciągła monotonia, bieg spraw zdecydowanie nie w tym kierynku, czuję, że życie mi ucieka a nie umiem z tego czerpać korzysci. Siedze cały czas wieczorami i płaczę, nie mam koleżanek, albo mają już rodziny, albo wyjechały za granicę albo do innych miast. Zostałam sama. Chłopak wyjech za granice miesiac temu, miał niedługo wrócić, jednak nie wraca bo ma dobrą prace. I jeszcze najgorsze- ide dalej na studia do Warszawy to chyba główna przyczyna mojego złego samopoczucia. Niestety na studia do tego miasta muszę iśc. Nie mam gdzie mieszkać, nie amm z kim mieszkać, czas ucieka a ja nie wiem co ze mną bedzie. Jestem przerazona, boże co się dzieje. Nigdy taka nie byłam.Nie chceiśc na te studia, poprostu się boję, że tam sie nie odnajde. Nie chce mi się żyć, tesknie za facetem, boże co za koszmar.Też mieliscie podobnie?

Jesli studia nie daja Ci satysfakcji,tonie wiem po co studiujesz.Pisszesz,ze bardzo kochasz swojego chlopaka.Jesli to jest powazny zwiazek,to jedz do niego.

Niestety wyjazd do niego jest nierealny. Nie mowiłam, ze studia nie dają mi satysfakcji, tylko boję sięWarszawy jak miasta i nowych ludzi....

Jesli juz musisz wyjechac na studia do Warszawy to nastaw sie pozytywnie.Nie mysl tyle o tym,to poglebia Twoja frustracje. Pomysl,ze tam beda tacy sami ludzie jak Ty.Nie tylko z Warszawy. POstaraj sie o akademik.

znajdziesz nowe koleżanki, znajomych!

jest nierealny ? W ogóle to pamięta ten chłopak o Tobie ? Dzwoni ? Pisze ? Mówisz mu o tym że jest Ci źle ?

wlasnie moze temu chlopakowi juz nie zalezy na tobie. teraz przed toba studia, czyli nowe zycie. zobaczysz jak sie zmieni , jak cie zycie studencie wciagnie. bedziesz szczesliwa i mozesz poznasz kogos nowego ibardziej wartosciowego