Romantyk Baudelaire

Moja szalona ukochana podawała mi obiad i przez otwarte okno jadalni patrzyłam na ruchomą architekturę, którą Bóg buduje z oparów, na cudowne konstrukcje z tego, co niedotykalne. I mówiłem sobie w zamyśleniu: "Wszystkie te fantasmagorie są niemal tak piękne, jak oczy mojej pięknej ukochanej, potwornej wariatki o zielonych oczach." I nagle poczułem tęgi cios pięścią w plecy i usłyszalem ochrypły i czarujący głos, głos histeryczny i jakby zdarty od wódki, głos mojej najdroższej ukochanej, który mówił: "Czy zabierzesz się wreszcie do zupy ty s...synie kupczący obłokami?" ;)