jest mi tak smutno

Właściwie nie wiem co mam z tym zrobić. Wszyscy mówią, że jestem zbyt wrażliwa. Ja nie wiem jak mam żyć! Niewięlki problem a ja już się załamuje.:(. Słucham muzyki, która mnie jeszcze bardziej dołuje i tkwie w tym dole...napawam się swoim nieszczęściem...użalam...potem chcę umierać...potem przypominam sobie, że mam dziecko, które mnie potrzebuje...wstaje, idę spotykam ludzi...uśmiecham się...spędzam pare wspaniałych dni a potem od nowa. Ja już tak nie mogę...wydaje mi się, że przegrałam to życie. Te ciągłe huśtawki doprowadzają mnie do wyczerpania . Nie wierzę już w nic w żadne ideały...wszystko jest złe ...ten świat się kończy!!!!

Zaraz tam, kończy. Pitu pitu. Masz po prostu doła i nie robisz nic, aby to zmienić, a przeciwnie - dobijasz się jeszcze.

strasznie to męczące jest. nie potrafić się cieszyć niczym. pare dni lub chwil euforii i znowu smutek. taka to wefetacja tylko.

Wydaje mi się, że mój umysł zatrzymał się na poziomie dziecka, które patrzy na życie przez pryzmat tego co mówią mu rodzice...wiadomo, że chcą opowiedzieć mu najpiękniej o świecie...ale przychodzi chwila rozczarowania...u mnie powtarza się ilekroć spotka mnie lub kogoś bliskiego przykrość

Najgorsze jest to, że wiele pięknych rzeczy o których słyszymy lub czytaliśmy w książkach tak naprawdę ich nie ma...może z wyjątkiem miłości. A co z przyjażnią , uczciwością,wiernoscią itd

Najgorsze, że puszczam bąki z wkładką

masz depresje

Z tym nie da się żyć. Myślałam o psychologu, który może potrafiłby mi pomóc. Jeżeli Ty nauczzyłaś się z tym żyć to znaczy, że poniekąd uleczyłaś się sama...a ja nie potrafię. Najgorsze, że cierpią przez twoje doły najbliżsi.

Nie można mieć depresji przez całe życie. Myślę, że wzięło się to z dzieciństwa bo rodzice poświęcali mi zbyt mało czasu i cieoła. Wiem, że to może być powodem niestabilizcji ale nie potrafię z tym walczyć

ksenofaryna...a mnie wiele ludzi postrzega za szczęśliwego człowieka...ale to oni tak myślą...a ja po wspaniale spędzonym dniu ze znajomymi popadam w handrę ...i to jest norma

Jakiś czas temu w samym centrum, wśród tłumów zauważyłam człowieka, który zbierał resztki z talerzy niby dla psa...poryczałam się na oczach ludzi wręczając mu jałmużne...rodzina się uśmiechnęła i powiedziała, że też im przykro gdy widza takie obrazki...ale nie ryczą a jaaa? To miały być wspaniałe zakupy ale jak mozna wydawać pieniądze na zbytki skoro obok ludzie głodują

myślałam, że może ktoś będzie umiał i miał ohotę mi pomóc ale najwidoczniej to tylko ja taka jestem, że jak tylko ktoś jej potrzebuje to daję z siebie wszystko...znowu mam doła...wiedziałam, że tak będzie...mogłam lepiej już nic nie pisać:( I jeszcze ktoś się podszywa zamykam topik!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nie mogłam wysłac bez hasła...nie wiem może tylko nicka na chwilę ktoś pożyczył