pierścionek zaręczynowy...

Dostałam pierścionek zaręczynowy od swojego faceta,było to pół roku temu .Problem jest w tym,że nie odczuwam jakiegoś szczęścia z tego faktu,pierścionek leży u niego w szufladzie boję się że ktoś chce być ze mną , BOJE SIĘ życia, tych teściów,opinii ludzkich i wszystkiego w ogóle,boje się utraty wolności:( Czy to normalne przed ślubem.Na mysl o ślubie budze sie zlana potem...jak długo to wytrzymam:

Radzę pić koktajle owocowe z dodatkiem moczu partnera.

jak nie chcesz to nie wychodź za mąż - proste.

wszystko jest jasne. to po prostu nie ten. tez tak mialam i nie moglam w to uwiezrzyc.pomogla mi rodzina.

a ja nawet nie mam z kim pogadać,dręczy mnie to ,że moge kogos już nie spotkać ,że nie zdąże urodizć dziecka ..mam koszmary

nie ty jedna. ja z kolei mam dola. ale nie zaluje ze go zostawilam. fakt mozge juz nikogo nie spotkac ale zycie z takim dylematem jak twoj nie daje szczescia

jest normalne ale aj ostatnio zaczynam myslec, ze jeszcze pare latek i juz bede za stara na dzidziusia, a ciagle nie czuje sie gotowa na jakis dłuzszy zwiazek, bo o małzenstwie jeszcze nie myslałam, ewa ile masz lat?? jesli oczywiscie moge spytac ?

Mialam podobnie nie rob nic na sile. Na 100% bedziesz zalowac. Widocznie to nie to. Nie mecz sie. Odejdz. Ja bylam z facetem 7 lat i odeszlam zaczelam sie dusic w tym zwiazku. Balam sie wszystkiego. Teraz jest ok. Trzeba dorosnac do takich decyzji. Uwazam ze jak cos nie \"kliknie\" pomiedzy dwojgiem ludzi juz na poczatku to nie ma sie co ludzic... Pozdrawiam. Wesolych Swiat.

i nie boisz sie ze juz nikogo nie spotkasz? ja mam stracha...

ja mam i to duzego... i na starosc zostane sama... juz nawet zaczynam miewac takie koszmarne sny :(

Mam 37 lat, tyka mi zegar biologiczny.Zastanawiam sie może to moja natura jest taka oporna i nie chce się związać z kimś, z drugiej strony boję sie samotności. Wiem doskonale ,że nie mozna mieć ciastka i zjeść ciastko,że życie to ryzyko, jak nie spróbuje to jak mam wiedzieć jak to smakuje?

myslalam ze to tylko ja tak mam. ale z drugiej strony nie chce byc w zwiazkau w ktorym wiecej mi nie pasuje niz pasuje. tylko czy tojest dobry wybor?

Benny a w jaki sposób pomogła Ci rodzina ? Uświadomiła Ci to ,że nie trafiłaś na swoją połówkę pomarańczy?

najgorsze jest to, ze jest mi dobrze samej, nie musze myslec, ze po pracy musze leciec do domu zrobic obiad, pranie posprzątać, ale... za kilka lat.., oby moje sny się nie sprawdziły :(

mialam porzadna awanture. wyjasnili jak to wyglada bo staja z boku.ja caly czas sie ludzilam ze on sie zmieni. ze jest szansa. okazalo sie ze myslalam tak tylko ja bo wszyscy dawno juz go przejzeli. dali mi sile zeby z tym skonczyc. teraz ilekroc mysle o nim czuje wsparcie swojej rodziny. i to daje mi sile zeby nie dzwonic.

Wiesz...ja mam 23 lata i sie zastanawiam - za mloda jestem po rpostu na to wszystko, ale zebys Ty sie zastanawiala w wieku 37 lat..? Chyba facet nie ten :(

ja niestety tez tak mam. Spotkałam wspanialego chloapak bylo nam ze soba dobrze, jednak kiedy juz mialy byc zareczyny i planowany byl slub ja zaczelam sie zastanawiac czy to ten wlasciwy, co z moja wolnoscia, zaczal mnie draznic, rozstalismy sie i po pol roku on sie odezwal, jest moim kolega i wiem,ze nadal cos do mnie czuje ale ja nie wiem czy czuje cos do niego:( rodzice sa za nim i namawiaja mnie zebym sprobowala jeszcze raz ale ja jak go nie widze to mozna powiedziec,ze za nim tesknie a jak jest obok mnie to wkurza mnie on strasznie.;/

Mnie też często wkurza, np.musze iśc kupke zrobić,przecież może powiedziec wychodze do ubikacji, ciągle proszę ,żeby kupił nowe spodnie ,bo stare ma już wytarte, itp...jest bałaganiarzem,nie grzeszy czystością poza tym jest taki opiekuńczy, jak choruje to idę do niego, bo on najlepiej sie mną opiekuje ,ma do tego dar, jest taki opiekuńczy.No i co tu począć ....:)

Też jestem po zaręczynach,ślub już za parę miesięcy a ja mam coraz większe lęki i obawy. Myślę,że to normalne. Kiedy ma się już "swoje latka", jest za nami więcej doświadczeń, mamy swoje przyzwyczajenia, schematy postępowania, trudniej o kompromisy. Myślę,że tu nie chodzi o to,że to nie jest miłość. Po prostu starsze osoby są ostrożniejsze. Ja najchętniej odwlekłambym ślub na jeszcze mniej więcej rok. Ale to nie wchodzi w rachubę. Boję się stracić to uczucie a jednocześnie czuję lęk czy to naprawdę "to".

Każdy odczuwa strach przed taką decyzją bo nikt nie jest w stanie przewidzieć jak potoczy się jego życie tu nie ma wyjątków bardzo wiele od nas samych zależy.Może tylko warto uświadomić sobie że wyjście za mąż to nie jest koniec świata i nie jest nieodwracalne nikomu tego nie życzę ale bywają i rozwody jeżeli coś nie wyjdzie,więc jest to mimo wszystko jakimś wyjściem z sytuacji.Nie zrozumcie mnie źle nie można zaczynać życia z myślą najwyżej się rozwiodę ale zawsze takie ryzyko istnieje różnie bywa nie wiemy co nam pisane.....

no co ty opowiadasz?jesli jestes pewna ze go kochasz i dobrze cie traktuje to nie masz sie nad czym zastanawiac......... kochana trzeba isc do przodu.....