co ze mną jest ?

Miałam ochotę wszystkich pozabijać za te ich \"przyziemne\" sprawy.Najgorsze były babcie w miejskich autobusach...o zgrozo!!!

sebaa,a jak Ty sobie z tym poradziłeś?

Hm..nie mogę odnaleźć siebie sprzed..jescze dwóch lat..Czułam, ze żyję. A teraz..teraz tylko sobie trwam..:o

sebaa--> wysłałam. Dzięki..

Na pocieszenie: Co nas nie zabije,to nas wzmocni:-) jak już się z tym uporasz(nalegam,abyś poszła do specjalisty),Twoje życie nabierze...jak by to powiedzieć...mądrości.Zdystansujesz się do wielu rzeczy i poczujesz,że (o ironio) to było Ci niezbędne...to takie swego rodzaju oczyszczenie:-) chociaż pewno teraz nie za bardzo to do Ciebie dociera...:-(

będe niczyja ja tez tak mam i nawet nie chce oglądać zdjec z przed kilku lat,a w domu to nawet nie amma siły byc teraz niestety muszę, ciagle slysze taka ładna, zdrowa jak mozna tak siedziec z taką miną, czego ty chcesz i krzyki itd, wiec udaje ,udaje ,ze jestem szczęsliwa ale sama czuję ,ze mnie to przerasta. Po nocach płaczę i wiem,że to sie we mnie kumuluje i do niczego dobrego nie doprowadzi pozdrawiam

autorko topiku jesli nie wiesz czy pojdziesz do psychologa to moge Ci powiedziec...ze musisz do tej decyzji dojrzec..albo jeszcze sie pomeczyc z soba....a na prawde szkoda czasu...ja mialam decyzje pierwsza o psychologu jak mialam 24 lata..i bylam raaz a to za malo..potem dopiero jak mi dopieklo to poszlam w wieku 31 lat..i wiesz co ci powiem stracilam czas..teraz poszlabym odrazu...dlatego Ci tak radze i namawiam...

ja mieszkam w dość małym mieście i jak dla mnie psycholog odpada, musze jakos sama tylko juz nie mam sily. Myslalm,ze jak bede udawac to moze sama siebie oszukam, nie wyszło

oczywiście:-)

tylko czy psycholog pomoze? w rodzinie powiedza, ze to moje widzimisie..a ja już naprawdę czasem nie mam siły z tym wszystkim sobie radzić..Nie mam siły i nie chcę. Moze najlepiej, gdyby wszyscy zostawili mnie w spokoju??

Mała,nie myśl tak...masz przyjaciółkę?

Miałam..nawet dwie. Ale niedawno znalazly sobie chłopaków..i to akurat obie naraz. A ja..zostałam odstawiona na boczny tor:o

kurczę,przykro mi....:-(

praktycznie wcale się nie kontaktujemy teraz..:( Zostałam sama ze swoimi problemami..a z mamą nie pogadam, bo ..no zwyczajnie się troche wstydze, co jej powioem? ze nie cchę mieć chłopaka, ze podejrzewam depresję? że nie chce mi się studiować? ze nie chwilami nie chce mi się żyć?

mam to samo, tyle, ze mam więcej lat od Ciebie staraj się nie myśloeć o swoim stanie, choc wiem, ze to czasami trudne; od iluś miesięcy wegetuję, ale milczę i wiem, ze w ten sposob trudno mnie zranić mam chore relacje domowe http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=3295350 nie umiem zerwac kontaktu z rodzina z przyczyn finansowych i psychologicznych, bo ostatnio nie jestem bita

nic mnie nie cieszy..zupełnie nic. hm..pisze to..w sumie chyba nic mi nie pomoże :o

zmien sposób myślenia, zacznij moze zarabiać pieniądze - to przynosi duza satysfakcję cale zycie przed Tobą:) ja tez nie chcę byc z facetem i myślę sobie "nie to nie, skoro milosc nie chce przyjść - bez łaski":D

do autorki--> czytajac Twoj temat widze siebie: ten sam wiek, ta sama przeszlosc (zadbana,facet u boku) no i ten sam stan,ktory jest obecnie - podly humor (wszystko prowadzi do placzu), czuje sie bezwartosciowa,nie mam motywacji, nie chce sie z nikim spotykac itp. Nie wyobrazam sobie, ze wchodze do gabinetu psychologa i mowie np \"mam depresje,pomoz mi \".... jakies to glupie. Moze sie boje lekcewazenia ze strony doroslych .... ale probuje z tym walczyc, na wlasna reke :) pozdrawiam

Już sama nie wiem co robić..kręcę się w kółko..Nie wiem nawet gdzie szukać pomocy..i czy ktoś jest w stanie mi jej udzielić :o