Jak to z NIMI jest??

Ja jestem facetem i powiem tak: jeśli bym był z kimś 4 lata to, albo bym kochał i chciał być z tą kobietą do końca = ślub; albo... mówienie że się kocha i ży Ty jesteś tą jedyną,a jednocześnie że nie czuje się gotowy na to by posunąć sie krok dalej jest wyrazem niedojrzałości - chce się sobie wtedy zostawić furtkę, aby w każdej w chwili, bez zbędnych problemów wycofać się z tego zwiazku.

Przepraszam za ta agresywność, ale fakt faktem, tak reaguja osoby trzydziestoletnie na problemy osób dwudziestoletnich...Otóz moj partner jest na studiach i nie urwał się na impreze...Po prostu przestał ostatnio u mnie bywać, co mnie martwi, a że nie układa nam się w innej materii...no coz... Może to ma ze soba jakis zwiazek...Martwi mnie to, że ani w jedna strone, ani w druga pojsc nie chce pomimo rozmów...Ani nie bawimy się ze soba, ani powaznie nie myslimy o naszym związku...Wieje nuda... i do tego w piatek wieczor siedze w domu zamiast wyjsc razem...Te ograniczenia mnie denerwuja i sa czestym powodem do kłotni.I jeszcze ten tekst "zamierzam się uczyc, a poza tym to mi sie nie chce". Nie chce mu sie mnie widziec...Niceeee...

Dżemik--> zatem nie jest pewny czy jestem ta jedyna...To mialeś na myśli? I co miałabym zrobić Twoim zdaniem? Ośmielić go? Nie zamierzam, a czekam juz dwa lata na jego "gotowosc". Zamiast być lepiej jest coraz gorzej...

gdybym usłyszała, że mu się nie chce, to albo zażartowałabym, że znajdę kogoś komu się zachce, albo oświadczyłabym, że w takim razie zyczę owocnej nauki a ja idę ze znajomymi do knajpy, albo (gdybym miała zły dzień) wyjasniłabym, że w takim razie to mnie się nie chce z nim gadać. jeśli on nie chce, to go nie zmusisz. możesz co najwyżej poczekać i obserwować rozwój wypadków dając jednak do zrozumienia, że nie będziesz biernie się temu przyglądać, bo nie możesz wykluczać się z zycia towarzyskiego, dlatego że jemu się ciągle nie będzie chciało.

Dzięki za radę. Jednak naprawde nie jest łatwo biernie się przygladać a tym bardziej zrezygnować z kogos kogo dazy się naprawde mocnym uczuciem...Gdyby jego nie osłabło...Widzisz zgadzam się z dżemikiem...A moje zdanie to tylko moje zdanie...On zawsze będzie miał własne...Nigdy się nie zgadzamy...

łatwo na pewno nie jest. ale co zrobić? wycofać się na wszelki wypadek?

On i tak pewnie zalagodzi spor a ja znowu dam sie nabrac...A te probelmy beda sie nawarstwiac az w koncu nie wytrzymam i go zostawie...chcialabym miec az tyle odwagi by moc to zrobic...

w każdym razie życzę szczęścia.

Dziękuje...Być może moje szczescie jest przy kims innym...A być może akurat przy nim...W kazdym badz razie dziekuje za pomoc i dobre slowo...Wszystko teraz zalezy od jego checi...

Może ktos jeszcze poradzi? Chcialabym uslyszec jak najwiecej wypowiedzi...Nie chce tego zostawiac swojemu biegowi... Pozdrawiam osoby, które się juz wypowiedziały i dziękuje za ich slowa...

Czyżby koniec tematu...? Poradźcie cos...

może jutro jeszcze ktoś oś dopisze. miłych snów.

na moj gust nic z tego nie będzie... dajesz się podchodzic a on z tego czerpie korzysci... chyba sie nie myle... a moze ktos ma inne zdanie...?