DZIECKO=KATASTROFA

Mam takie odczucie. Mysl o dziecku napawa mnie przerazeniem. Nie chce fundować sobie nieprzespanych nocy , wrzasków , egoistycznych zachcianek , szantazowania , nie chce , zeby jakieś dziecko kradło mi każda wolna chwilę. A mam 28 lat. Mój facet zaczyna sie dopominac. Nie żebym w ogóle nie chciała mieć dzieci , ale nie teraz. No i w ogole to bym je najchętniej widywala raz dziennie na godzinę , a potem niech mnie zostawią w spokoju. Czy tez tak mialyscie ? Czy z tym się idzie jakoś pogodzic ? Czy to przechodzi jak się już to dziecko ma ? Bo kijowo na starosć zostać bez rodziny - ale przyznam , ze to moja jedyna przesłanka.

Wiesz, przykro tagiego czegos słuchac... Nie ródź dziecka skoro masz takie podejście i tylko "takie" przesłanki, co do bycia matka! Daruj sobie i nie krzywdz.

nikogo nie krzywdze , tylko się grzecznie pytam. Jestem poprostu szczera. Jak ty jestes taka matka narodów , to może masz jakieś inne przesłanki , ja mam takie. Jestem osobą trzeźwo myslącą i niezbyt sentymentalną , wiec nie przekonuje mnie chromolenie o jakichś uczuciach do osoby , której jeszcze w ogóle nie ma. Co ja mam niby kochac , wyobrażenia o jakimś bliżej nie sprecyzowanym dziecku ? Podejrzewam , ze czy się dzieci lubi , czy się nie lubi , to do swojego potomstwa ma się jakies przywiazanie , choćby to zwierzęce. Tak jak i krowa broni cielaka albo kobyła źrebaka. Więc wcale nie myslę , ze ewentualne dziecko bym krzywdziła. Bo to , co ja sobie teraz myslę , wcale nie musi potem tak wyglądac. W gre wchodza różne hormony i inne czary mary. Więc nie dramatyzuj. Pytam się takich , którym na przyklad dziecko bylo nie w smak , ale wpadło im się i byly z tego początkowo niezadowolone. Czy takie negatywne uczucia odchodza , czy nie.

leczyc sie trzeba

A jak już się wypowiadam , to tez powiem , że drazni mnie na tym forum - jak tak zajrzalam - jednostronne podejscie. Jak się jest w ciaży , to trzeba byc z tego stanu zachwyconą , nie można ani przez moment pomyśleć , ze trochę to niewygodne , nie można pomysleć o osbie ,nie mozna pomyslec o swoich potrzebach , o swoich przyjemnościach , bo od razu sie zostanie wykleta od wyrodnych matek. Trzeba chwalic pod niebiosa karmienie cyckiem do czwarego roku życia , trzeba się z dzieckiem cyndolić jak z chińska porcelaną , trzeba odmawiac sobie w ciaży wszelkiego ruchu i wszelkiego jedzenia , bo zaszkodzi , bo mikrowstrząsy , a jak któraś powie , ze wsiadła w czwartym mieiacu na konia albo wypiła szklanke piwa , to zaraz ja zjedzą żywcem

co, szukasz pocieszenia? Nie czepiaj sie tych, ktorzy nie mysla tylko o sobie, dlatego, ze dla Ciebie ty sama jestes najwyzszym dobrem

A ja tam chce miec dziecko i to jak najszybciej. Kocham mojego faceta i oboje tego pragniemy. Praca, zarobki, dom, towarzystwo... Niec nie traci sie jesli umie sie sobie wszystko poukladac. Mam mnostwo znajomych(mlodych)ktorzy maja dziecko i zyja "na wesolo". Jest czas na fitnesy, sauny, puby.. Kwestia dogrania i tyle.

nie sluchaj tych grzmotow, oni tu przewaznie pograzaja. ja mam rocznego cudownego synka, i chociaz ciaza zdarzyla sie 2lata po slubie, nie bylam na poczatku zachwcona. moj maz byl szczesliwy, a ja plakalam nocami, bo nie wiedzialam co bedzie, bo nie do konca chcialam tego dziecka. i to moze tez zle powiedziane, ja po prostu nie bylam gotowa. tak wiec nie jestes sama, moze katastrofa to za duzo powiedziane ale w pewnym sensie na poczatku to byla maly zamach na moja autonomie. ale uwierz, ze przez 9miesiecy ciazy oswajasz sie z mysla, ze za chwilke pojawi sie na swiecie mala osobka, ktora bedzie mogla liczyc tylko na ciebie i to na pewno roztopi twoje serce. i nawet jesli to troche potrwa - sama dojrzejesz do mysli, ze dziecko to nie tylko obowiazek, ale (choc meczaca czasami), przyjemnosc dnia codziennego, duma, radosc, pociecha i twoj przyjaciel;) glowa do gory, wszystko ma w zyciu swoje miejsce, na pewno wasza dzidzia tez je przy was znajdzie:D

ruch w ciąży jest zabroniony?! Ciekawostka! Niby masz te lata a takie dziecinne podejscie...smieszne...

Absolutnie się nie przejmuj, to całkiem normalne. Wiele kobiet nie czuje przyciągania do niemowląt i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. W ciąży najczęściej się to zmienia (przynajmniej w stosunku do własnego dziecka), zwłaszcza, gdy otoczenie temu sprzyja. Kobiety, które nie wykazują instynktu macierzyńskiego, gdy już urodziły swoje dziecko, stanowią niewielki odsetek.

a nie wiem własciwie to dziecko jak dziecko , jestem wsciekła na swojego męża; właśnie o to chodzi , ze u nas NIE DA SIĘ poukładac; to jest oleń , workowiec , tylko by leżał , a ja lubie się bawic, lubię jeździć , jak się pojawi dziecko , to nie dosć że juz przez niego jestem ujajona , to jeszcze to dziecko mnie ujai dodatkowo; jakby to był człowiek jakis z życiem , to bym też wierzyła , że wszystko sie da poukladac niech mnie pocałuje w tyłek , kurwa jestem taka wsciekła :(

Wiesz, zgadzam sie, ze czest na poczatku sie jest przerazonym..bo to obowiazki, bol, koszty itd.itp. Tez tak czulam..ale nie myslalam w takich kategoriach,jak zalozycielka topicu...nawet slowa, ktorych uzywa...troche psychologii

dzięki jasminum , właśnie o takie doświadczenia mi chodziło dziecko się może zawsze przytrafić niespodziewanie , wiec chciałam wiedzieć , jak się może sytuacja rozwinąć; tez tak myslalam , ze po to jest te 9 miesięcy , zeby sie oswoić i że się czloiwek oswaja , nawet jak mu to nie za bardzo leży

luckylady , Tobie też dziękuję

"do swojego potomstwa ma się jakies przywiazanie , choćby to zwierzęce" "No i w ogole to bym je najchętniej widywala raz dziennie na godzinę , a potem niech mnie zostawią w spokoju" Bo kijowo na starosć zostać bez rodziny - ale przyznam , ze to moja jedyna przesłanka. ----ja tez sie balam i wcale nie bylam zachwycona, ale takiego czegos to jednak bym nie wymyslila

moze bys nie wymyśliła , a moze byś wymyśliła , tylko nie umiała się sama przed soba do tego przyznać różne brzydkie rzeczy sobie myślimy

no to akurat prawda, ale jesli pisze w ten sposob o swoim mezu, troszke zaczynam rozumiec, moze po prostu boi sie, ze zostanie ze wszystkim kompletnie sama i jej zycie tak wlasnie bedzie wygladalo, jak prawdziwy koszmar.. ja tez AZ TAK w ten sposob nie myslalam, ale skoro ona sama tak pisze.. moim zdaniem wszystko sie zmienia w ciazy, moze nawei t jej maz zmienilby sie na lepsze. w koncu ciaze przechodzi sie razem, tymbardziej w malzenstwie, to bardzo zbliza ludzi. mialaby tym samym pretekst, aby chetniej jej pomagal, spelnial jej zachcianki, etc. naprawde nie trzeba roztaczac az tak ciemnej wizji posiadania tak cudnej istotki jaka jest dziecko;D

Twoje zdanie o mezu...i gdzie tu miejsce na dziecko-rzeczywiscie brak.

Wiesz-moze czasem zdarzy sie cud i dziecko wszystko zmieni na lepsze, ale jesli jest tak jak to zostalo opisane to szczerze watpie...Chyba raczej byloby odwrotnie...

nie zawsze tak o nim myśle , tylko jak jestem wnerwiona :P Po prostu mnie dobija jego nieruchawość , jego ospalość , jego bylejakosć , cała jego rodzina siedzi godzinami w salonie i sie gapia w telewizor. I ja tego niestety nie zmienie. Może faktycznie powinnam się rozwieść :(

dobra , wystarczy , juz nic nie piszcie najlepiej , nie chce mi się już nic czytac i nie mam ochoty , żeby o mnie pisano w trzeiej osobie dobranoc

w sumie troche sluszna uwaga. no bo z drugiej strony ciezko liczyc na cud, ze facet zmieni sie o 180stopni.. rozmawialas z nim w ogole? o tym, ze ci zle, ze ni wyobrazasz sobie dziecka, bo nie chcesz sama je wychowywac, ze nie widzisz tego wszystkiego? nie zrozum mnie zle, ale jesli w 70% jego wina jest twoje podejscie do sprawy, to.. chyba sama rozumiesz:o

Charakter męża jest istotny. Twoje obawy mogą być słuszne, że z lenistwa może nie być skory do pomocy i obowiązki spadną na ciebie, mimo to mogę cię trochę pocieszyć: 1. O ile obowiązek w 100% nie spadnie na ciebie, może się okazać, że zajmujesz się dzieckiem bez poczucia obowiązku, a raczej z automatycznym zaangażowaniem. Zaczniesz poprostu się nim zajmować w naturalny sposób, tak jak czesać włosy, jeść śniadanie, a dziecko stanie się jakby rozszerzeniem własnego serca. Najprawdopodobniej będziesz wrażliwa na jego potrzeby i skora do pielęgnacji; możesz wcale nie chcieć, by ktokolwiek ci pomagał... chociaż teraz zarzekasz się, że ty pewnie do tych nie należysz... właśnie takim często się to przytrafia ;-) 2. Jeśli jesteś aktywna, nawet dziecko nie będzie potrafiło cię \"ujaić\". Ono nie przeszkodzi ci w nauce języka, nurkowaniu itd. Zawsze znajdziesz sposób na to, by zrobić to, czego naprawdę chcesz. I zawsze znajdziesz sobie usprawiedliwienie, by nie zrobić tego, czego I TAK BYŚ NIE ZROBIŁA.

mysle ze jak bedziesz w ciazy to zmienisz zdanie. albo powoli dojrzejesz do tego i ciaze sama zaplanujesz jeszcze rok temu nie widzialam miejsca w swoim zyciu na dziecko. za wczesnie. zawsze tak myslalam. nigdy sie niemowlakami i dziecmi nie zachwycalam. kilka minut z dzieckiem i bylo mi dosc. a ostatnio coraz czesciej lapie sie na tym ze mysle o dziecku i przygladam sie malym brzdacom naokolo. slodkie sa nawet musze powiedziec najczesciej trzeba po prostu do tego dotrzec. a jak nie bedziesz zupelnie czula ze chcesz dziecka lepiej sobie odpusc. lepiej i dla ciebie i dla ewentualnego dziecka pozdr

To nie o to chodzi , ze ja bym się sama musiała takim dzieckiem zajmowac. Tylko że bysmy na krok się z domu nie ruszyli ! Jasne , ze rozmawiałam , milion razy mu mówiłam. On oczywiscie że nie , nie , wcale bysmy nie wysiadywali w domu. ale dlaczego bysmy mieli nie wysiadywać , jak teraz - bez dziecka , które uwiazuje - wysiadujemy ? Jego się nie da na krok wyciągnąć , bo tu go boli , tam go boli , a spać , a siku , a kupę. Ja jestem silna jak byk , poradziłabym sobie ze wszystkim ssama , nie potrzeba mi zadnej pomocy, sama bym sobie dała z takim dzieckiem radę. Tylko ze dla równowagi potrzebuję do cholery wyjsć , potańczyc , popić , połazic , pograc w cos , po prostu fizycznego wysiłku i rozrywki. No i trochę kiepskiego partnera sobie do tego wyszukałam. On by własnie się zajmował dzieckiem , w to nie watpie. Tylko ja nie chcę , żeby całe moje zycie to bylo tylko dziecko :( A on właśnie tak by to urzadził , jestem pewna. Tak w sumie to ja nic nie mam przeciwko dziecku własnemu , bo dziecko kojarzy mi się z ruchem i aktywnoscią. Ale mój chłop to taka bela u nogi , co mnie hamuje ze wszystkim. Owszem , daje mi poczucie bezpieczeństwa , ale nie daje mi poczucia , ze żyję. Najchetniej bym miała dwóch meżów - jednego do poczucia bezpieczeństwa , drugiego do rozrywki

W takim razie baw się na własną rękę, ze swoimi przyjaciółmi, tylko oczywiście nie za plecami.

Mówię mu na przykład , żebyśmy pojechali na narty. Nie umiem jexdzic , ale co w tym moze byc trudnego ? na pewno jest fajnie. To on mówi - on ze mna pojedzie , wysadzi mnie i poczeka , a ja bede jexdzic. Bo to bo smo , bo go kolana bola , bo to go boli , bo tamto go boli. Mówie , żeby poszedł ze mna na konie. To nie , bo on jest za cieżki na konia i on tego nie lubi. Mówie , żebysmy poszli na wodny aerobic. To nie , bo to dla bab. I kurwa na wszystko nie. A ja muszę znosić jego cholernych znajomków , nudnych i niemrawych , co przychodzzą i siedzą i gledzą godzinami , aż mnie szlag trafia. Kupie chyba bat i będę go trzepac tym batem po dupie bo do cholery ileż mozna to znosic, taki leń , leń ,po stoktroc leń

no tak , z przyjaciółmi mogę się bawic ale dlaczego on się nie może ze mna pobawić ? nie za każdym razem , ale raz na jakis czas ? uważam , że to bardo samolubne z jego strony; tak , jesteśmy rózni , ale ja potrafie zniesć 3-godzinne nasiadówki z jego znajomymi - i to nie dal mojej przyjemnosci; dlaczego on sie nie może zmusic do zrobienia czegos ze mna - raz na 2 tygodnie ? choćby do pójścia na głupi basen ? jak już pójdzie , to stoi pod ściana i mówi "zmusilaś mnie do przyjscia , to jestem , ale pływac nie bedę"

skoro czujesz ze jeszcze nie chcesz miec dziecka to poczekaj troszke-masz jeszcze czas, moja siostra jeszcze we wrzesniu nie chciala dzieci przez conajmniej 2lata i sie wkurzala na swoich tesciow ze oni to by juz chcieli miec stado wnukow, a teraz juz sie stara o dzidziusia, szuka lekarz do porodu itd, wiec moze na ciebie tez przyjdzie czas :)), nic na sile bo potem bedziesz sie meczyc zarowno ty jak i twoja rodzina

a ja tak czytam i mysle, ze to nie ewentualne dziecko jest problemem... To Wasze uklady. Chyba masz problem z mezem... A rozmawialas z nim kiedys o soich potrzebach czy tylko ciagle probujesz do czegos go namowic?