Jak przerwać tę parszywą samotność?

Witam Was! Może zacznę od tego, że jestem już 27 letnią kobietą, mieszkam w małej mieścinie gdzieś na wschodzie Polski. Jestem normalną osobą, żadnym oszołomem, uważam się za w miarę atrakcyjną, ułożoną, nie jestem żadnym dziwakiem, mam jakieś zainteresowania, mam też chyba poukładane w głowie, jestem po studiach. Niby wszystko ze mną ok, poza jednym - jestem parszywie samotna. Nie chodzi tu tylko o samotność z powodu braku mężczyzny, ale ogólnie. Po prostu nie mam przyjaciół, nie mam znajomych. Jedyna moja prawdziwa przyjaciółka wyjechała rok temu za granicę i w zasadzie zostałam w mojej małej mieścinie zupełnie sama. Sama mieszkam, od rana do wieczora pracuję, nie mam nawet okazji żeby kogoś tutaj poznać. Już nawet nie liczę tych samotnych wieczorów, które spędziłam. Zaczyna mnie to już męczyć i przytłaczać. Z poprzednim facetem rozstałam się 1,5 roku temu, od tamtej pory jakoś nie umiem sobie ułożyć życia z nikim innym, choć parę razy próbowałam. Zresztą poznanie tutaj kogoś w miarę normalnego graniczy z cudem. Zostali tu albo staruszkowie, albo ludzie poniżej 20 roku życia - czyli brak perspektyw. Mnie jednak póki co trzyma tutaj praca, całkiem dobrze płatna, dlatego z niej jeszcze nie zrezygnowałam. Może któraś z was jest albo była w podobnej sytuacji? Jak sobie z tym radzić? Mam też problem, bo jestem osobą raczej nieśmiałą i nie mam odwagi podejść do facetów na ulicy i ich zaczepiać. A poznawanie przez internet nie wchodzi w grę - próbowałam i nic z tego nie wychodziło. Jak wyjść z tego parszywego dołka i zacząć żyć, a nie wegetować?

dzieciaki i staruszkowie? no wypraszam to sobie :P na każdego przyjdzie czas ;) zobaczysz !

właśnie internet chciałem Ci zaproponować to naprawdę fantastyczny środek komunikacji a to że jak na razie trafiałaś na samych palantów nie powinno Cię zniechęcać, a moja druga uwaga - uciekaj jak najszybciej z tej dziury, teraz świat stoi otworem, możesz pracować nie tylko w Warszawie ale i w Londynie czy N.Jorku

Mam ten sam problem. Tez mieszkam na wschodzie Polski w malym miescie. Mam dobra prace, calkiem dobrze platna. Rozstalam sie z mezczyzna 2 lata temu, ktory jeszcze przez dlugi czas mnie nachodzil chcoiaz sam odszedl. Wracam do domu, pustka, cisza. Nie wiem co mam ze soba zrobic. Chyba wyjade, z moim wyksztalceniem moglabym poszukac pracy w kazdym miesice a jednak chyba mam stracha.

a jakie macie wyksztalcenie dziewczyny?

I tak do konca nie jestem pewna czy to kwestia wyjechania do innego miasta mialaby zmienic moje zycie. Widze, ze jakos moje znajome lacza sie w pary, wychodza za maz nawet w takim malym miescie..

Ja mam wyksztalcenie wyzsze,jezyk obcy.

Nawet mi nie chodzi o to aby isc przed oltarz ale aby miec fajnego faceta, z ktorym moglabym spedzac czas, wyjechac gdzies na weekend, pobawic sie. Brakuje mi tego bardzo.

wielkie miasto nie uczyni człowieka szczęśliwym... można w tłumie być samotnym... ;) ktoś powiedział... szukajcie a znajdziecie ;) dziewczęta będzie dobrze !

Wlasnie zgadzam sie z Toba Kornik. Naprawde jakos nie wierze aby wyjazd do duzego miasta nagle mial spowodowac, ze tlum wielbicieli by stal pod moim oknem. Moze to kwestia mego charakteru. Ludzie wiaza sie w udane pary w malych miastach , pobieraja sie, zakladaja rodziny, moze to tez kwestia szczescia.. W sumie, wcale nie zamykam sie w domu. Czasami gdzies wychodze, do kina czy do klubu, w wakacje jade za granice i zawsze samotna...

ale są i dobre strony bycia samemu... ;) patrzcie co sie dzieje ze światem, tylu ludzi a w tym tłumie tylu samotnych ? dziwne nie ?

No coż, ja mieszkam w wielkim mieście, a moje życie wygląda dokłasnie tak samo jak autorki. Mam niecio więcej lat i w związku z tym lepsze pewnie też rozeznanie w sobie i wiem, że problem tkwi we mnie nie w świecie zewnętrznym. Generalnie postanowiłam to zaakceptować zamiast się dołować i frustrować.:(

wieksze miasto wieksze mozliwosci...kwestia interpretacji...to tak jak 2 wiezniow siedzac w wiezieniu spogladalo za okno,jeden za kratami widzial gwiazdy drugi bloto....

witajcie w klubie

No pewnie, wszystko wyglada ladnie jak sie patrzy na to z boku. Mnostwo jest oosb samotnych. Mnostwo tez zwiazkow,chociaz na zewnatrz wygladaja na udane, tak naprawde sa toksyczne. A jednak, teskni sie za tym..

eech, życie...

będzie dobrze zobaczycie...

zgadza się... tęsknota zawsze pozostanie bo człowiek jest zwierzęciem stadnym ;)

moim zdaniem powinnas wyjechac stamtad,najlepiej do wiekszego miasta,jak cos nie wypali wrocisz tam i tyle...siedzac w tej miescinie i tylko narzekajac nie zmienisz nic,a swiat stoi otworem...

ogólnie jest dobrze, jak widze takie pozornie szczęśliwe małżeństwa to ciesze się że jestem sama. Ale są też samotne weekendy, urlopy, święta, czy najbardziej znienawidzony sylwester i witanie kolejnego nowego roku - samotnie

26 letnia> Ja też mam stracha przed wyjazdem do większego miasta, dlatego, że od dzieciństwa mieszkam w tej mojej małej mieścinie i jestem tutaj za mocno zakorzeniona. No ale mam jeszcze rok do końca tej pracy i jak nic się nie zmieni to na pewno stąd wyjadę. U mnie to problem polega na tym, że nie mam nawet zwyczajnych koleżanek. Nie mam wieczorami do kogo ust otworzyć. A już nie mówiąc o wyjściu gdzieś. Ostatnie moje wyjście ze znajomymi to był sylwester, czyli dokładnie 3 miesiące temu. To jest chore. I jeszcze ta presja otoczenia - mamy, wujków, ciotek, dziadków i ciągłe gadanie, że jaka to niby ładna nie jestem i jaka mądra, a ciągle sama. Załamuje mnie to.

Wiesz nanana ale tu raczej chyba nikt nie narzeka. Ja nie nie pograzam sie w rozpaczy ani nie wpadam w depresje, staram sie byc silna. Nie siedze w domu. Korzystam z zycia, chodze, zapisuje sie na kursy, zwiedzam swiat. Jednak jakos nie moge odszukac w tym tlumie swojej polowki. Ludzie jakos na siebie trafiaja, czy to na wsi czy w malym miescie i sa ze soba szczesliwi.

przyjdzie czas to traficie, nic nie siłę, niektózy trafiąją dość wcześnie wieku 20 lat, a inni w wieku 30 lat...

ja ciotko i wujkom zawsze mówię w prost - nie mam czasu nie pierdoły ;) patrzą spod byka i już więcej nie pytają ;)

Autorko, w mojej rodzinie tez slysze co jakis czas dyskusje na moj temat. Tez chyba wszyscy sie zastanawiaja czemu jestem ciagle sama.

a ja mam niecałe 26 lat i chyba właśnie trafiłam :)

afg no to tylko pogratulować ;)

lepiej byc samemu niz z byle kim ,rozumiem Cie autorko topiku,Twoj strach przed zmianami i wyjazd,ale musisz po prostu odwazy sie ...tam juz mieszkasz tyle lat i nic Ci e nie zaskoczy,nawet nie masz kolezanek....ja bym nie czekala jeszcze rok,idzie lato,moze poszukaj jakies sezonowej pracy nad morzem?zobaczysz ile Ci to da...wiem cos o tym...

przyszło niewiadomo skąd i tak nas oboje trafiło, że szok, wreszcie wiem co to jest miłość :). życze Wam z całęgo serca tego samego!

Najgorzej chyba jest wiosna. Przyroda budzi sie do zcyia, slonce grzeje, mnostwo zakochanych par, wtedy najbardziej czuje sie samotna. zima to popadam w sen niedzwiedzi i malo co mysle o sprawach uczuciowych:)