i co mam teraz zrobić ?

dowiedziałam sie o romansie męża , spotkałam z kochanką , pocżatkowo próbowałam mnie upokarzać i ośmieszać jaka to ja niedoskonała i niedobra dla męża jestem , z usmiechem odpowiedziałam że nie ma o co walczyć i oddaję męża w jej władanie , bo szarpać sie i marnować życia na walki nie mam zamiaru. Jak sobie wybrał tak bedzie miał , rozwód od razu dałam , jedyny warunek to kontakt z dziećmi u nich w domu , i ona matego pilnowac , aby on zawsze dbał o dzieci. Po pół roku od rozwodu znowu mnie ona poprosiła o rozmowę , i twierdzi że juz nie chce , żebym przyjęła meża , że ona nie o takim życiu marzyła , że jej nie odpowiada rola żony tylko kochanki , i te dzieci , te skarpety,te rachunki ja wykańczają. Ja go też juz nie chcę , ułożyłam sobie życie sama z dziećmi i dziada już nie przyjmę , dosć nawywijał , ona jeczy , on po kryjomu do mnie dzwoni i narzeka , mam dosć, basta jak go tak chciała to niech sobie ma

olej babę....a kim ona jest że z łaską chce ci go oddac?

i nad czym Ty się zastanawiasz? sytuacja jest jasna...

byłam w podobnej sytuacji ale po drugiej stronie...to ja miałam sobie go wziąć, na szczęście zanim do tego doszło zmądrzałam!!!

jeju,nie przyjmuj go spowrotem!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!jak jestes szczesliwa sama to niech tak zostanie.i co on wróci do ciebie a ona bedzie znowu jako kochanka?w ogóle co to za tupet,zeby zabierac meza i ojca,a potem jak zuzyta rzecz oddac,bo juz niepotrzebny.ni,no o takim czyms nie słyszałam jeszcze

sytuacja niby jasna . tylko wkurza mnie jedno , jak nas zostawiał dla niej to ja nie dzwoniłam i nie prosiłam , jestem zniesmaczona jej zachowaniem , tym zrzucaniem na mnie odpowiedzialności za to co robią , żenada

Mają, co chcieli. :)

Nie masz obowiązku go przyjmować. Trochę mi go szkoda, ze żadna z Was go nie chce, ale widocznie coś z nim nie tak, skoro tak jest. Znajdźcie mu następną. ;)

Co poradzisz, że nie mają klasy. Ty wyszłaś z tego z twarzą i to jest ważne. Najwyżej nie wysłuchuj tego, powiedz, że to nie Twoja sprawa i nie chceszz o tym rozmawiać :)

eeeeeh...niezła akcja;) a niech idzie mężuś w cholerę :) życie lubi zaskakiwać:)

A nie czujesz satysfakcji? W końcu przecież Cię skrzywdził zdradzając i odchodząc. :O

Olej i jego i ją, co za debilna baba, no jestem w szoku jak tak można. Że ma kobieta tupet... Pozdrawiam i życzę wytrwałości:-)

tak zrobie od dzisiaj koniec z rozmowami , wkurzylam sie dzis i dlatego napisałam , bo dzwonił o 7 rano na domowy , komórki dawno od niego juz nie odbieram , że on sie pomylił , że jestem miłością jego życia , że powinnam mu wybaczyc , bo dzieci i w ogóle , no nie , ale jak odchodził to małó go obchodziło moje zycie , już nie wspominam o uczuciach dzieci. Moze kiedys będę żałować , to prawda , ale nie pozwolę sobie na takie traktowanie , jestem człowiekiem , kobietą i tak chcę życ a nie jako żona co ma go pilnowac jak trace go z oczu i pół życia zmarnować na myśłenie czy po raz kolejny mnie zdradził

tak to juz jest z kobietami ze wezna wszystko byle by tylko drugiej nie dac... dobrze zrobilas i tego sie trzymaj :)

to powiedz jej wprost że Cię to nic nie obchodzi a męzowi żeby nie marudził Ci do ucha bo nie chce Ci sie tego słuchać. I że powrót jest absolutnie niemożliwy

Nie sądzę, żebyś miała żałować. Po co Ci mąż, na którym nie można polegać i samnie wie, czego chce?

eeeeh nie będziesz żałować. No bo jakby to zycie razem miało wyglądać? Umiałabyś wybaczyć tak całkiem, zapomnieć? A jak za 5 lat znów mu się zachce kochanki? Ciągła niepewność.... Poradziłas sobie z rozwodem i po, to teraz tez sobie poradzisz. Dzielna z Ciebie kobieta

Poza tym o niekoniecznie chce wracać, bo tak Cię kocha - może po prostu z tamtą mu nie wyszło i nie chce dupek na lodzie zotsać...

No coś Ty. Mężowi nic nie mów. Niech ma nadzieję i niech cierpi tak, jak Ty kiedyś. Jak go już dostatecznie upokorzysz - wtedy powiedz, ze nic z tego.:)

no,tak,boi sie ze straci wszystko,to teraz w łaske przychodzi i słodzi.takiego bym wysmiala.znam takich typków,tylko ze ich kobiety wracały do nich-głupie baby.nie bedzie miał w koncu kto mu gotowac,sprzatac i prac brudne rzeczy

no własnie , wiem że nie chce sie z nim znowu szarpać, bo i tak nigdy nie bedzie tak jak dawniej. Czasem mi troche go żal , ale raczej jako kogos znajomego , a nie bliskiej mi osoby. Widzę że mu też dosć ciężko , tłumaczy sie że jak popełnił błąd to powinnam dać mu szansę , powiedziałam mu że szansę to onam iał rok temu przed rozwodem , prosiłam go wtedy zeby sie dobrze zastanowił bo powrotu nie bedzie , to powiedział że nie wróci nigdy , a tu prosze po pół roku juz przylazł. Muszę sie od niego uwolnić , bo zaczyna mi dzieci w to wciagać i namawiać na to żeby mógl wrócić . Wyjeżdzam za tydzień na wczasy to moze sie to jakos uspokoi.

Myślę, że jesteś pewną siebie osobą, która wie co dobre, a co złe i nie dasz sobie wmówić głupot. Trzymaj się, jestem pewna, że sobie poradzisz i żadna presja nie skłoni Cię do zmiany zdania.

Jeśli go przyjmiesz to będzie świadczyło o Twojej slabej psychice. On będzie wiedział, że kiedy tylko zapragnie to go przyjmiesz znowu. Będziesz męczyła się sama ze sobą rozmyślajac kiedy mu się następny skok w bok przytrafi. Nie popełniaj tego błędu, ten facet jest "spalony", to jego sprawa teraz co ze sobą zrobi. Ty nie musisz użalać sie nad nim i nie powinno Ci byc go szkoda. Wiem, że pewnie boisz się samotności ale to wszystko nie jest warte zachodu.... Facet nie miał skrupułów zostawiając Ciebie i dzieci, Ty też nie miej... Uffff alem sie opisała PS. Tępić takich drani draniastych:-)

co za świni z niegi, dzieci zaczyna wkręcać. Moze dla spokoju wytłumacz (mniej więcej) dzieciom jak to jest. Bo faktycznie one zaczną Cię prosić a Ty będziesz miec wyrzuty sumienia. I jemu powiedz kategoryvcznie żeby sie w d.. pocałował. Cwaniaczek.

Szkoda że myślą dopiero po fakcie. Co to on nie był świadomy że mając romans rzobije własne małżeństwo. I o co ten cały bajzel ? o odrobinę urozmaicenia i seksu. Trzeba było z tego zrezygnować niż rozpieprzać życie sobie i innym.

zołzowato babo dzięki za słowa otuchy samotności sie nie boję , 10 lat małżeństwa , wydawało mi sie że byłam dobrą żona , dbałam o dom , kolacyjki , obiadki , wspierałam go , urodziłam 2 dzieci , pracowałam zawodowo , a na koniec usłyszałam że małżeństwo wg niego umarło , bo on zapragnał czegos nowego. Poczułam sie jak zuzyta lodówka. Cierpiałam ale nie walczyłam od momentu gdy powiedział że juz mnie nie kocha , bo nikogo do miłości nie zmuszę , a nie mogłabym z nim być z powodu jego litości. Decyzję podjełam , martwi mnie tylko presja jego , jej , niektóryxch znajomych i jego rodziców. Teraz nagle sie okaże że ja ta niedobra jestem , bo mi przed oczy wszysxy stawiaja dzieci , a ja uważam że lepiej być osobno , ale mieć zdrowe relacje i żeby dzieci miały dom ciepły bezpieczny chociażby z jednym rodzicem . Dzieci z rozwodem sobie poradziły a ja po orzwodzie w końcu poczułam sie , nauczyłam sie dostrzegac w sobie kobietę. Nie rozumiem dlaczego zaczynbaja mnie oceniać ludzie teraz niezbyt pozytywnie. Bo zmądrzałam ? nie oni będa z nim żyć , nie ich spokój znowu on zburzy

jasne niech ma co chciał. Nie przyjmuj go. Ona go też może zostawić przecież. A jak ona sobie to wyobraża że przyjdziesz do niego i poprosisz żeby wrócił?????

Wiesz, każda kobieta sie nudzi mężczyźnie jeśli jest dla niego "za dobra". Z tego co piszesz właśnie u Was tak było, facet miał co chciał i poprostu się najzwyczajniej w świecie znudził. Zachciało mu się nowej kobiety, bo to przecież nowe emocje, poczuł się pewnie młodziej - no bo taki bożyszcze się zrobił. Myślę, że tacy ludzie sie nie zmieniają, jeśli by wrócił to po pewnym czasie obawiam się (a raczej jestem pewna) że sytuacja sie powtórzy. Co do dzieci to wytłumacz im najdelikatniej, jaka jest sytuacja. Wiadomo, że to ojciec i napewno go kochają. Najważniejsze, nie daj się tej całej presji otoczenia.

ech, ale bym sie wkurzała gdyby mi ktoś gadał że powinam ze względu na dobro dzieci wrrrrr nie daj się presji Nie Ty odeszłaś tlyko on, nie Ty spieprzyłaś wszystko tylko ON. Ty sobie już ułożyłas życie, dzieci się w miare pogodziły i mącenie im teraz w głowie (powrotem) będzie tak samo złe jak kiedyś odejście taty. Dzieci sa ważne, ale to też Twoje życie i nie masz obowiązku w imię dzieci poświęcać się!