Cudowny dzieciak...

Odrapane ściany woda z kranu kapie Dwa bujane krzesła przy drewnianym blacie Obrus na ceracie czasem go się wytrze Suche chryzantemy w półlitrówce po czystej Pożółkłe firanki słoik zamiast szklanki Wychudzony dzieciak bez opieki matki Absolwentem Harvardu ulicznego Starzy najebani nie dbali o niego Wigilię z kolegą w oczach znieczulica Choć już prawie tonie brzytwy się nie chwyta Ma świadomość zło na niego czyha Jest bardziej podatny Jego bracia już zaliczyli mamry W poszukiwaniu manny Chcąc być bardziej fajnym nosić modne najki On śmigał w sofiksach nie znał się na piksach W szkole dobra średnia Nie chwalił się w domu bo rodzina obojętna Szybciej wydoroślał mimo wszystko jednak Zachował twarz dziecka Sumienie czyste teraz swoją ma rodzinę Perspektywy inne więzi bardzo silne Nikt ich nie zniszczy Swoją wytrwałością zbudował je od zgliszczy Dziś został lekarzem i cierpienie niszczy Patrzy i widzi jak syn jego rośnie Dzisiaj jest tak pięknie a było tak żałośnie Cudowny dzieciak to często drań Waleczne serce tak go możesz zwać W żyłach płynie krew To poczciwa twarz Daj se na wstrzymanie jak coś do niego masz