co sie ze mna dzieje...

Mam problem ze sobą A mianowicie- zawsze byłam raczej osobą nieśmiałą, jakoś próbowałam sobie z tym radzić. Ale z biegiem czasu to wszystko zaczeło się u mnie pogłębiać (koniec liceum)zaczeło się ze mną dziać coś dziwnego, rozmawiając nawet ze znajomymi osobami zaczełam się czerwienić(to chyba za mało powiedziane - to takie palenie od środka)- w zaden sposób nie mogę nad tym zapanowac, nie kontroluję tego zupełnie. Kolejny etap- (również wczesniej nie mialam z tym problemu)zaczął się problem z moimi wypowiedziami, zaczełam mówic nieskładnie, podczas mówienia mój język plącze się. Wizja wystąpienia przed grupą dosłownie mnie paraliżuje i nie musi nawet byc to grupa obcych mi ludzi, to samo dzieje się przy dobrze znanych mi osobach- gdy zabieram głos w grupie znajomych.Doszło do tego ze zaczełam unikać wyjść pod pretekstami lub kombinowałam tak zeby ew. w miejscu spotkania było raczej ciemno- wtedy czułam się swobodniej. To wszystko trwa nadal(mam 20 lat).Dziwne jest to wszystko ponieważ jednocześnie jestem osobą szaloną(nieśmiała i szalona- nie pasuje??- a jednak).A to szaleństwo myślę sobie ze jest taką przykrywką mojego JA. Co jeszcze...mam problem z nowymi znajomościami, poprostu nie wiem co mówic i milcze, mam bardzo niską samooceną, nie wierze we własne możliwości,mam mnóstwo kompleksów, poprostu nie lubię siebie.To wszystko jest dla mnie koszmarem, niszczy moje życie,nie pozwala z niego korzystac. Dlatego prosiłabym o jakies rady- czy jest jeszcze dla mnie szansa powrotu do \"normalności\". Może jakaś psychoterapia, czytałam tez o psychoterapii poprzez hipnoze - na czym to polega, czy ktoś to przechodził? Nie chce tak dalej życ!!!!

Nie pomogę, gdyż się nie znam. ale może coś się ruszy w temacie ? Każdy kiedyś zapyta, co się ze mną dzieje ;) A Ty ? W sumie wydaje mi esię, że zadajesz "normalne" pytania :) Nic sie z TObą nie dziej. Jesteś "normalna" :) Od tego zacznij ...NIE-rezygnowanie :)

Minie, zobaczysz, ale nie możesz nie robić nic. Żaden człowiek nie potrafi normalnie żyć, jeśłi nie kocha siebie, na początek. Do podstawa, dopiero wtedy można kochać życie i innych. Myślę, że nie ma co tłuc się z tym samemu, idź do psychologa, a nie pożałujesz. On Cie pokieruje. I za jakis czas przyznasz mi rację że życie nie jest lekkie, ale jest wspaniałe i wszystko ma sens. Powodzenia! A tak w ogole to nigdy nie możesz myśłeć, że ktoś jest lepszy od Ciebie, bo niby dlaczego? Żyjemy właściwie na takich samych prawach. trzymaj się!

w właśnie chciałabym tez usłyszec wypowiedzi osób które korzystały z pomocy psychologa, psychoterapeuty...jak wyglądaję takie sesje, czy nie bylo dla was trudne mówic obcej osobie to czego unikacie w rozmowach z innymi i co skrywacie głęboko w sobie?