Niewiem co będzie dalej..

Jakoś już lepiej się czuję. Przyzwyczaiłam się do myśli, że choć mam mało lat (17 w czerwcu skończę 18) mogę spodziewać się dziecka. Dużo czasu potrzebowalam, by przyzwyczaić się do tej wiadomości. Choć nic nie jest przesądzone, mogę się mylić, jednak staram się jakoś oswoić z tą nowiną. Na szczęście wiem, że mogę liczyć na mojego chłopaka. Dopiero teraz zdaje sobie sprawę z tego, jaka to wielka odpowiedzialność, i co znaczą słowa mojej babci "5 minut przyjemności, płacz na całe życie". Wiem, głupota wzięła góre. No cóz. Musiałam się komuś wygadać. Pozdrawiam.

Nie możesz się wybrać do ginekologa, by mieć pewność?

? nie chcesz miec dziecka? dziecit o fajne slodkie istotki, sama zobaczysz ;)

No może i coś pięknego. Ale wszystkie plany, które miałam szlak trafi. Jasne, że chcę wkońcu mieć bobasa, ale jeszcze nie teraz. Pójdę do lekarza, najpierw zrobię test. Muszę wybrać ten czarny scenariusz, bo gorzej być już nie będzie. Jeśli jednak, nie jestem, nigdy więcej nie będę się kochać bez zabezpieczenia. Wiem, totalna głupota.