Pomozcie mi zmadrzec, prosze

Mam faceta od 2 lat, zaczynamy (albo moze On a ja jego nie wyprowadzam z bledu) myslec o sobie w kategoriach "na zawsze razem".Kiedy jestesmy razem wsztrsko jest ok...kiedy jednak wracam do domu lub zdaza sie, ze jestesmy osobno przez jakis czas , mysle o przyjacielu.Tzn On nie pozwala o sobie zapomniec, ciagle sie ze mna kontaktuje, dzwoni, wyznal mi milosc, chce sie spotykac...On tez ma dziewczyne, jest w 5ltnim zwiazku.BYl z Nia kiedy sie poznalismy, ja bylam sama.Teraz wszyscy konczymy studia, trzeba myslec powazniej o zyciu a ja....zostane z tego wszytskiego sama. Nie potrafie zrezygnowac z tej przyjazni, dzieli nas poza tym 700 kilometrow ..moj narzeczony wie o nim , ale po tym jak ten drugi wyznal mi milosc i przyjechal na potajemne spotkanie, zabronil mi sie z nim kontaktowac.Narzeczona przyjaciela nie ma absolutnie pojecia, ze ja istnieje.Nie wiem jak sie z tego wyplaac i co robic

a ja niby miałam niby-chłopaka, ale ciągle myślałam o kimś (teraz już mogę to napisać) z kafeterii. jak myślisz o kimś innym, to taj sobie spokój z tym. trochę to radykalne, ale chyba nie chcesz się męczyć przez resztę życia??

nie chce sie meczyc, ale nie wiem czego mam bardziej zalowac..tego, ze ja mowi np moja mama, jestem glupia i nie doceniam tego, ze mam naprawde fajnego chlopaka, czy tego ze ja i moj przyjaciel nie mielsimy szans na cos wiekszego.Wiem, ze przyjaciel mieszka ode mnie strasznie daleko, ma narzeczona, porzadny staz w zwiazku i zobowiazania wobec niej, rodzicow itd.On nie daje mi spokoju, chociaz nie potrafi sie na mnie otwarcie zdecydowac.Mam straszne wyrzuty sumienia